Begin deze week schreef ik over de belastende behandelingen die ik nu krijg. Mijn conditie is deze week verder achteruit gegaan, elke dag een beetje minder. Inmiddels is woensdag opnieuw bloed geprikt waarbij bleek dat de waardes van mijn leverfuncties gestegen zijn. Ze waren vorige week al iets te hoog maar zijn nog verder gestegen. Dit kan verschillende oorzaken hebben: een graft-versus-host reactie, bijwerking van een van de medicijnen of een virus.
Vanochtend zijn we voor extra controles en een gesprek met de hematoloog naar het LUMC gegaan. Eerst is een echo van mijn lever gemaakt, daarbij is niets afwijkends te zien. Het gaat dan met name om een mogelijk vergrote lever. Omdat de eerste Pomalidomide-kuur van drie weken al bijna achter de rug is, daarna volgt een rustweek, zal ik deze kuur wel afmaken. Op dinsdag worden de waardes opnieuw gemeten, een week later opnieuw en dan zal blijken of het stoppen met de Pomalidomide enig effect op mijn leverfuncties heeft.
Omdat ik erg kortademig ben is ook nog een longfoto gemaakt. Daaruit bleek dat ik ook nog een longontsteking heb. Op zich is dat niet heel verontrustend en is de ontsteking goed behandelbaar met antibiotica. Maar met mijn slechte conditie telt het natuurlijk wel op. Nu maar weer afwachten of de antibiotica snel zijn werk gaat doen en ik me hopelijk wat beter ga voelen.
Posts tonen met het label graft-versus-host disease. Alle posts tonen
Posts tonen met het label graft-versus-host disease. Alle posts tonen
vrijdag 24 juli 2015
woensdag 17 juni 2015
Bijna klaar met de behandelingen
De bezoekjes aan het LUMC zitten er voorlopig bijna weer op. Gisteren heb ik de laatste van vijf bestralingen gekregen en nog een nagesprek met de radiotherapeut gehad. Vandaag is er een beenmergpunctie afgenomen en zijn we langs de orthopeed gegaan om mijn schouder, na operatie van twee weken, te laten controleren.
De beenmergpunctie is gedaan om een momentopname te hebben van de status van mijn beenmerg, vlak voor de DLI-behandeling. Die krijg ik overmorgen. Het beenmerg is uit mijn heupbot gehaald. Dat gebied is ook door de bestraling geraakt, de bestraling beïnvloed de Kahler-activiteit in dat gebied en de gemeten waardes worden daardoor wel minder betrouwbaar.
Intussen heb ik best last van de bijwerkingen van de bestraling. Met name de bestraling van mijn lendenwervels geeft de nodige bijwerkingen. Dat komt omdat deze bestraling een vrij groot gebied "geraakt" heeft. De bijwerkingen zijn vermoeidheid, tijdelijke toename van de pijnklachten en onrustige darmen. Vanwege de pijnklachten slik ik extra pijnstillers (oxynorm), daar wordt ik nogal moe van en het levert concentratieproblemen op. De verwachting is dat deze bijwerkingen over een week of twee weer zijn afgenomen. Hopelijk zijn dan ook de pijnklachten afgenomen, dat was tenslotte het doel van de bestraling.
De orthopeed was tevreden over mijn schouder. De operatiewond ziet er goed uit en is bijna hersteld. Ik mag mijn arm in principe weer ongelimiteerd gebruiken. Dat lukt zeker nog niet, de beweeglijkheid is nog erg beperkt en de pijn is nog steeds constant aanwezig. Het is een kwestie van tijd voordat dat minder zal worden.
Morgen gaat mijn broer en donor naar de hemaferese-afdeling van het LUMC om weer een dosis leukocyten af te staan. Hiervan gaat een deel in de vriezer, en een deel krijg ik vrijdag toegediend (DLI). De dosis is twee keer zo hoog als de laatste keer. Daarna duurt het weer een hele periode voordat zichtbaar wordt of deze DLI effect heeft. Na een week of drie wordt gekeken of er niet teveel afstotingsziekte optreedt (graft-versus-host disease) en na zes weken weer beenmergonderzoek om te bepalen of de behandeling effect heeft. In de tussentijd gaan we lekker op vakantie. We hebben een oud treinstation dat tot vakantiehuis is omgebouwd in de Franse Vogezen geboekt en hebben er veel zin in.
De beenmergpunctie is gedaan om een momentopname te hebben van de status van mijn beenmerg, vlak voor de DLI-behandeling. Die krijg ik overmorgen. Het beenmerg is uit mijn heupbot gehaald. Dat gebied is ook door de bestraling geraakt, de bestraling beïnvloed de Kahler-activiteit in dat gebied en de gemeten waardes worden daardoor wel minder betrouwbaar.
Intussen heb ik best last van de bijwerkingen van de bestraling. Met name de bestraling van mijn lendenwervels geeft de nodige bijwerkingen. Dat komt omdat deze bestraling een vrij groot gebied "geraakt" heeft. De bijwerkingen zijn vermoeidheid, tijdelijke toename van de pijnklachten en onrustige darmen. Vanwege de pijnklachten slik ik extra pijnstillers (oxynorm), daar wordt ik nogal moe van en het levert concentratieproblemen op. De verwachting is dat deze bijwerkingen over een week of twee weer zijn afgenomen. Hopelijk zijn dan ook de pijnklachten afgenomen, dat was tenslotte het doel van de bestraling.
De orthopeed was tevreden over mijn schouder. De operatiewond ziet er goed uit en is bijna hersteld. Ik mag mijn arm in principe weer ongelimiteerd gebruiken. Dat lukt zeker nog niet, de beweeglijkheid is nog erg beperkt en de pijn is nog steeds constant aanwezig. Het is een kwestie van tijd voordat dat minder zal worden.
Morgen gaat mijn broer en donor naar de hemaferese-afdeling van het LUMC om weer een dosis leukocyten af te staan. Hiervan gaat een deel in de vriezer, en een deel krijg ik vrijdag toegediend (DLI). De dosis is twee keer zo hoog als de laatste keer. Daarna duurt het weer een hele periode voordat zichtbaar wordt of deze DLI effect heeft. Na een week of drie wordt gekeken of er niet teveel afstotingsziekte optreedt (graft-versus-host disease) en na zes weken weer beenmergonderzoek om te bepalen of de behandeling effect heeft. In de tussentijd gaan we lekker op vakantie. We hebben een oud treinstation dat tot vakantiehuis is omgebouwd in de Franse Vogezen geboekt en hebben er veel zin in.
vrijdag 13 februari 2015
Na de DLI
De laatste DLI-behandeling is nu drie weken geleden. Als gevolg van deze behandeling merk ik een toename van een paar lichte graft-vesus-host effecten (omgekeerde afstotingsreactie). Bijvoorbeeld droge plekken op mijn huid, 's-nachts last van een erg droge mond en spontane kloofjes in mijn vingertoppen. Geen ernstige zaken, het blijft vooralsnog bij relatief kleine ongemakken.
Tijdens de laatste lenalidomide-kuur begon ik meer last te krijgen van polyneuropathie, een beruchte bijwerking van veel anti-Kahler-medicijnen. Dit uit zich in permanent tintelende voeten, maar vooral in vermindering van mijn coördinatie en balans. Vooral traplopen werd steeds vervelender. Van deze bijwerking heb ik al een aantal jaren last, maar de hevigheid is nu flink toegenomen. Na overleg met de hematoloog ben ik daarom gestopt met de lenalidomide. In plaats daarvan ben ik wel weer gestart met een lichte chemokuur in de vorm van cyclofosfamide-pillen (Endoxan). Risico van deze kuur is dat mijn bloedwaardes (rode en witte bloedcellen en bloedplaatjes) snel afnemen, waardoor de kuur weer moet stoppen en het effect slechts beperkt kan zijn. De bloedwaardes worden goed in de gaten gehouden door regelmatige controles. De eerste daarvan was deze week en deze controle was tevens de eerste vervolgcontrole na de DLI. Bij het controlebezoek hebben we gesproken over de uitslag van het bloedonderzoek van 3 weken geleden, vlak voor de DLI. De M-proteïnen zijn licht gestegen van 8 naar 10. Deze stijging is niet echt relevant en in dezelfde ordegrootte als bij de eerdere bepalingen van het afgelopen half jaar. Over drie weken is er weer beenmergonderzoek en weer twee of drie weken daarna zullen we pas weten of de DLI een merkbaar effect geeft.
Met mijn energie gaat het de laatste weken wel beter. Ik ben niet meer erg moe na een intussen alweer 6-urige werkdag en hou nog energie over voor andere activiteiten en bezigheden. Een grote stap is, dat ik een e-bike heb aangeschaft. Na jaren op de racefiets is dat toch wel een groot verschil en dat vraagt een mentale stap. Maar ik ben er blij mee en ga nu weer op de fiets naar werk, langs de dagelijkse files die Leiden verstoppen.
Direct na het beenmergonderzoek nemen we de trein naar Zwitserland waar we een paar dagen onze eigen "rail away" beleving gaan meemaken. Even lekker eropuit!
Tijdens de laatste lenalidomide-kuur begon ik meer last te krijgen van polyneuropathie, een beruchte bijwerking van veel anti-Kahler-medicijnen. Dit uit zich in permanent tintelende voeten, maar vooral in vermindering van mijn coördinatie en balans. Vooral traplopen werd steeds vervelender. Van deze bijwerking heb ik al een aantal jaren last, maar de hevigheid is nu flink toegenomen. Na overleg met de hematoloog ben ik daarom gestopt met de lenalidomide. In plaats daarvan ben ik wel weer gestart met een lichte chemokuur in de vorm van cyclofosfamide-pillen (Endoxan). Risico van deze kuur is dat mijn bloedwaardes (rode en witte bloedcellen en bloedplaatjes) snel afnemen, waardoor de kuur weer moet stoppen en het effect slechts beperkt kan zijn. De bloedwaardes worden goed in de gaten gehouden door regelmatige controles. De eerste daarvan was deze week en deze controle was tevens de eerste vervolgcontrole na de DLI. Bij het controlebezoek hebben we gesproken over de uitslag van het bloedonderzoek van 3 weken geleden, vlak voor de DLI. De M-proteïnen zijn licht gestegen van 8 naar 10. Deze stijging is niet echt relevant en in dezelfde ordegrootte als bij de eerdere bepalingen van het afgelopen half jaar. Over drie weken is er weer beenmergonderzoek en weer twee of drie weken daarna zullen we pas weten of de DLI een merkbaar effect geeft.
Met mijn energie gaat het de laatste weken wel beter. Ik ben niet meer erg moe na een intussen alweer 6-urige werkdag en hou nog energie over voor andere activiteiten en bezigheden. Een grote stap is, dat ik een e-bike heb aangeschaft. Na jaren op de racefiets is dat toch wel een groot verschil en dat vraagt een mentale stap. Maar ik ben er blij mee en ga nu weer op de fiets naar werk, langs de dagelijkse files die Leiden verstoppen.
Direct na het beenmergonderzoek nemen we de trein naar Zwitserland waar we een paar dagen onze eigen "rail away" beleving gaan meemaken. Even lekker eropuit!
vrijdag 23 januari 2015
De derde DLI-behandeling
Terwijl ik dit schrijf ben ik nog in het LUMC waar ik zojuist de derde DLI-behandeling heb gekregen. Na zo'n behandeling is het altijd nog een uurtje "nablijven" ter controle of er geen onverwachte bijwerkingen optreden. Ik heb drie zakken met donor-afweercellen gekregen, drie keer zoveel als bij de vorige behandeling, afgelopen september. De effecten van die behandeling zijn niet voldoende geweest om de ziekte aan te pakken, maar de ziekteactiviteit is er ook niet slechter op geworden. Een hogere dosering zal hopelijk het gewenste effect wel hebben, namelijk het opruimen van de nog resterende actieve kankercellen. De verwachting is, dat ook de bijwerkingen sterker zullen zijn. Die bijwerkingen zijn de afgelopen maanden merkbaar, maar vrij bescheiden geweest: vooral smaakverandering, droge huid en af en toe onrustige ingewanden. Aanwezigheid van bijwerkingen kan een indicatie zijn dat er ook een effect tegen de ziekte optreedt (graft versus Kahler) maar geeft geen garantie. Dat zal uit de beenmerg- en bloedonderzoeken moeten blijken die ik de komende maanden allemaal weer moet ondergaan.
Met mijn pijnklachten van vorige week gaat het wat beter. Door de hoge dosering pijnmedicatie ben ik een paar dagen misselijk geweest, maar die medicatie heb ik voor een deel alweer kunnen stoppen waarmee de misselijkheid is afgenomen. De resterende pijn met name op één plek in mijn rug is vervelend maar draaglijk. De ribbreuk op die plek zal maar langzaam herstellen en je kan dat niet verlichten, een gebroken rib kan je niet spalken en moet uit zichzelf weer herstellen. Ik durfde het wel aan om gisteren weer een paar uur te gaan werken. Met andere activiteiten zal ik voorlopig erg terughoudend moeten zijn. Kleine uitstapjes en klusjes doen, niet teveel hooi op de vork en als het lukt weer snel gaan repeteren met mijn koor.
donderdag 18 september 2014
Tussenstand
Het was gisteren twee weken geleden dat ik de DLI-behandeling heb gekregen. Tijd voor een tussentijdse controle bij de hematoloog in het LUMC. We kregen diverse uitslagen te horen en hebben een en ander uitgebreid besproken. De waardes in mijn beenmerg lijken zich in de goede richting te ontwikkelen. In elk geval zijn de (foute) plasmacellen flink afgenomen van 2,8 naar 0,8 procent. Ook de M-proteïnen in mijn bloed zijn weer aan het dalen. Dit is een positief gevolg van de REP-kuur, ondanks dat ik daar halverwege de kuur mee gestopt ben. Of de waardes nu laag genoeg zijn om de DLI-behandeling aan te laten slaan is nog niet te zeggen. De volgende beenmergpunctie, gepland over vier weken, zal daar uitsluitsel over moeten geven.
Op het moment is van een graft-versus-host reactie (omgekeerde afstoting) nog niets te merken. Maar dat kan de komende weken nog gaan veranderen. Als gevolg van de REP-kuur waren de waardes van trombocyten en leukocyten in mijn bloed flink gedaald. Dat was mede reden om die kuur twee weken geleden te stoppen. Alleen de prednison blijf ik nog gebruiken. Om dezelfde reden moest ik stoppen met het gebruik van de pijnstiller diclofenac. De genoemde bloedwaardes zijn nu weer iets aan het stijgen. Alleen mijn Hb is verder gedaald en is nu 6,1. Daar merk ik vooral van dat mijn conditie er niet beter op wordt.
Een laatste uitslag die we hebben besproken was die van de CT-scan. Daarop is een nieuwe fractuur te zien in de buurt van de plek die twee weken geleden bestraald is. Omdat het om een fractuur in een rib gaat is verdere behandeling niet mogelijk en wordt alleen aan pijnbestrijding gedaan. Als gevolg van het weer actiever worden van de ziekte de afgelopen maanden zijn de oude Kahler-haarden in mijn ribben allemaal weer pijnlijker geworden. De plek van de fractuur is het vervelendst en daar heb ik in bed het meeste last van.
De CT-scan laat een groeiende Kahler-plek in mijn schedel zien, in de buurt van mijn rechter slaap. Deze plek zat er al maar is gegroeid van 6 naar 9 mm. Zolang ik er geen last van heb wordt deze plek niet apart behandeld, maar bestraling is zonodig wel mogelijk. Het bijzondere aan dit plekje is, dat het in bot zit waar geen beenmerg zit. De hematoloog vertelde dat het vaker voorkomt dat er Kahler-haarden buiten het beenmerg ontstaan, soms zelfs in spieren, maar dat de wetenschap er (in zijn woorden) "geen bal van snapt" waarom dat kan. In elk geval is het weer een plek om extra in de gaten te houden.
De CT-scan laat een groeiende Kahler-plek in mijn schedel zien, in de buurt van mijn rechter slaap. Deze plek zat er al maar is gegroeid van 6 naar 9 mm. Zolang ik er geen last van heb wordt deze plek niet apart behandeld, maar bestraling is zonodig wel mogelijk. Het bijzondere aan dit plekje is, dat het in bot zit waar geen beenmerg zit. De hematoloog vertelde dat het vaker voorkomt dat er Kahler-haarden buiten het beenmerg ontstaan, soms zelfs in spieren, maar dat de wetenschap er (in zijn woorden) "geen bal van snapt" waarom dat kan. In elk geval is het weer een plek om extra in de gaten te houden.
| Het Gravensteen in Gent |
Van het gebruik van Interferon heb ik wel weer meer last gekregen. Vooral vermoeidheid en lusteloosheid spelen af en toe flink op.
Het plan om in het weekend naar België te gaan hebben we gelukkig wel kunnen uitvoeren. We hebben de steden Gent en Brugge bezocht, en op zondag de Westhoek waar nog veel sporen van de eerste wereldoorlog te zien zijn. Als logeeradres hadden we een tot vakantiehuis omgebouwde oude boeren schuur. Erg leuk en comfortabel. En uiteraard hebben we genoten van de Belgische keuken en al die verschillende Belgische bieren!
Het plan om in het weekend naar België te gaan hebben we gelukkig wel kunnen uitvoeren. We hebben de steden Gent en Brugge bezocht, en op zondag de Westhoek waar nog veel sporen van de eerste wereldoorlog te zien zijn. Als logeeradres hadden we een tot vakantiehuis omgebouwde oude boeren schuur. Erg leuk en comfortabel. En uiteraard hebben we genoten van de Belgische keuken en al die verschillende Belgische bieren!
woensdag 8 mei 2013
Gordelroos
Vorige week vrijdag begon ik last te krijgen van mijn linker schouder. De pijnklachten leken afkomstig te zijn van te lang in één houding zitten achter mijn bureau. Gedurende het weekend varieerde de sterkte van de pijn. Op maandagavond kreeg ik een paar gevoelige plekken op mijn huid, onder andere bij mijn linker schouderblad. Astrid herkende deze plekken als beginnende gordelroos. Op dinsdagochtend ben ik langs mijn huisarts gegaan die deze diagnose bevestigde. Na overleg met een hematoloog van het LUMC schreef hij me valaciclovir voor. Dit medicijn moet de groei van het virus met enkele dagen stoppen. Gordelroos kan beginnen met pijnklachten, die op spierpijn lijken, een paar dagen voordat de eerste blaasjes verschijnen. Daarmee is de oorzaak van mijn schouderpijn duidelijk.
Vanochtend waren we bij de hematoloog in het LUMC. Hij bevestigde de diagnose gordelroos. De omvang van de gordelroos mag de komende dagen niet veel meer toenemen. Als dat toch gebeurt is een ziekenhuisopname nodig. De valaciclovir wordt dan per infuus toegediend om effectiever te zijn. De gordelroos kluistert me intussen wel aan mijn stoel. De pijn is stevig, ondanks de paracetamol die ik gebruik. Maar als alles volgens verwachting verloopt zullen de klachten vanaf vrijdag gaan afnemen.
Verder hebben we met de hematoloog besproken hoe het nu verder gaat met de mogelijke DLI. Daar is nog geen besluit over genomen. Dat gebeurt pas op 16 mei. Omdat de ziekteactiviteit nog niet helemaal is verdwenen, en de hematoloog de graft-versus-host als mild beoordeelt, is zijn verwachting dat de DLI wel door zal gaan.
Vanochtend waren we bij de hematoloog in het LUMC. Hij bevestigde de diagnose gordelroos. De omvang van de gordelroos mag de komende dagen niet veel meer toenemen. Als dat toch gebeurt is een ziekenhuisopname nodig. De valaciclovir wordt dan per infuus toegediend om effectiever te zijn. De gordelroos kluistert me intussen wel aan mijn stoel. De pijn is stevig, ondanks de paracetamol die ik gebruik. Maar als alles volgens verwachting verloopt zullen de klachten vanaf vrijdag gaan afnemen.
Verder hebben we met de hematoloog besproken hoe het nu verder gaat met de mogelijke DLI. Daar is nog geen besluit over genomen. Dat gebeurt pas op 16 mei. Omdat de ziekteactiviteit nog niet helemaal is verdwenen, en de hematoloog de graft-versus-host als mild beoordeelt, is zijn verwachting dat de DLI wel door zal gaan.
dinsdag 9 april 2013
De DLI wordt uitgesteld - of is misschien niet nodig?
Vanochtend werd ik gebeld door een van de hematologen van het LUMC. Hij vertelde me dat ik de voor deze week geplande donorleukocyteninfusie (DLI) nu niet zal krijgen. Volgens het protocol van de HOVON 108 studie die ik volg, wordt alleen DLI gegeven als de ziekte in deze fase nog actief is, of als er nog een meetbare hoeveelheid van mijn eigen stamcellen in mijn beenmerg te vinden is. Deze beide gegevens worden vastgesteld m.b.v. een beenmergpunctie. Die moet ik wel ondergaan, aanstaande donderdag. De uitslag van die punctie volgt over 2 weken, waarna men gaat beoordelen of ik dan alsnog de DLI zal krijgen. Het niet doorgaan van de DLI zou me zeer welkom zijn, omdat je daar toch weer behoorlijke bijwerkingen van kunt verwachten. Ook wordt er deze week nog een CT-scan gedaan om de conditie van mijn botten te bekijken.
De bijwerkingen van de eerdere behandelingen nemen inmiddels gestaag af. Mijn huid gaat er steeds normaler uitzien en de jeuk wordt geleidelijk iets minder. De polyneuropathie in mijn vingers is nagenoeg verdwenen. In mijn voeten lijkt het ook wat milder te worden, al is dat soms moeilijk vast te stellen.
Werken gaat nog steeds goed. Ik werk nog steeds 5 halve dagen in de week en hou dat nog even zo. Zingen bij het Toonkunstkoor gaat steeds beter. Mijn stem wordt langzaamaan weer normaal. Ik heb veel zin in de concerten die wij op 13 en 20 april gaan uitvoeren.
De bijwerkingen van de eerdere behandelingen nemen inmiddels gestaag af. Mijn huid gaat er steeds normaler uitzien en de jeuk wordt geleidelijk iets minder. De polyneuropathie in mijn vingers is nagenoeg verdwenen. In mijn voeten lijkt het ook wat milder te worden, al is dat soms moeilijk vast te stellen.
Werken gaat nog steeds goed. Ik werk nog steeds 5 halve dagen in de week en hou dat nog even zo. Zingen bij het Toonkunstkoor gaat steeds beter. Mijn stem wordt langzaamaan weer normaal. Ik heb veel zin in de concerten die wij op 13 en 20 april gaan uitvoeren.
zaterdag 16 maart 2013
Gestopt met de medicijnkuur
Gisteren hebben de hematologen van het LUMC besloten dat ik de derde medicijnkuur met lenalomide en bortezomib niet zal krijgen. De belangrijkste reden hiervoor is dat de waarde van mijn granulocyten (afweercellen) teveel is afgenomen (neutropenie). In het protocol van de kuur is voorgeschreven dat de lopende cyclus dan wordt gestopt. In mijn geval wordt de derde en laatste cyclus niet meer gegeven.
De neutropenie betekent ook weer een hoger risico op besmetting door virussen of bacteriën. Sommige voeding moet ik daarom laten staan, zoals rood vlees, rauwmelkse kazen e.d. Ik moet weer grote gezelschappen mijden. Helaas mis ik daardoor vandaag de repetitiedag die mijn Toonkunstkoor Leiden e.o. heeft met het Delfts Symfonie Orkest. Deze repetitiedag is een voorbereiding op de concerten die we op 13 en 20 april gaan uitvoeren. Als de neutropenie weer afneemt en er geen andere complicaties optreden, kan ik bij deze concerten wel meezingen.
Andere bijwerkingen waar ik nog last van heb zijn huiduitslag en polyneuropathie. De verwachting is dat deze bijwerkingen de komende tijd zullen afnemen, nu ik met de medicijnen gestopt ben. Half april zal ik een donorleukocyteninfusie (DLI) krijgen, dat is de laatste grote stap in het behandelprotocol. Bij die behandeling krijg ik een dosering T-cellen van mijn donor. 2 tot 3 weken na die behandeling zijn weer bijwerkingen te verwachten, voornamelijk graft-versus-host-disease.
Op werk gaat het inmiddels goed. Ik heb nu 3 weken gewerkt. De eerste week 4 dagen van elk 2 uur, de tweede week werden dat dagen van 3 uur. Afgelopen week heb ik 5 dagen van elk 4 uur gewerkt. Dat kan ik goed aan.
De neutropenie betekent ook weer een hoger risico op besmetting door virussen of bacteriën. Sommige voeding moet ik daarom laten staan, zoals rood vlees, rauwmelkse kazen e.d. Ik moet weer grote gezelschappen mijden. Helaas mis ik daardoor vandaag de repetitiedag die mijn Toonkunstkoor Leiden e.o. heeft met het Delfts Symfonie Orkest. Deze repetitiedag is een voorbereiding op de concerten die we op 13 en 20 april gaan uitvoeren. Als de neutropenie weer afneemt en er geen andere complicaties optreden, kan ik bij deze concerten wel meezingen.
Andere bijwerkingen waar ik nog last van heb zijn huiduitslag en polyneuropathie. De verwachting is dat deze bijwerkingen de komende tijd zullen afnemen, nu ik met de medicijnen gestopt ben. Half april zal ik een donorleukocyteninfusie (DLI) krijgen, dat is de laatste grote stap in het behandelprotocol. Bij die behandeling krijg ik een dosering T-cellen van mijn donor. 2 tot 3 weken na die behandeling zijn weer bijwerkingen te verwachten, voornamelijk graft-versus-host-disease.
Op werk gaat het inmiddels goed. Ik heb nu 3 weken gewerkt. De eerste week 4 dagen van elk 2 uur, de tweede week werden dat dagen van 3 uur. Afgelopen week heb ik 5 dagen van elk 4 uur gewerkt. Dat kan ik goed aan.
donderdag 28 februari 2013
Twee mijlpalen
Deze week heb ik twee mijlpalen in mijn herstel bereikt. Maandag ben ik, voor het eerst sinds eind mei vorig jaar, weer een paar uur gaan werken. Deze week werk ik 4 dagen van 2 uur. Dat is me tot nu toe goed bevallen. Ik heb voldoende energie en het werk stimuleert dat alleen maar. En het is vooral erg fijn mijn collega's weer te zien en met ze bij te praten. Ik verwacht dat ik het aantal uren de komende weken verder zal kunnen uitbreiden.
De tweede mijlpaal is, dat ik dinsdagavond weer naar de repetitieavond van mijn koor ben geweest. Ook dat was erg leuk om te doen. Mijn stem is weliswaar nog niet hersteld, maar het viel mij mee dat ik het de hele repetitieavond heb kunnen volhouden. We repeteren voor een erg mooi Brahms-programma.
De medicijnkuur die ik volg is nu op de helft, in de tijd gezien. Vandaag heb ik de 6e injectie met bortezomib gekregen. Omdat ik meer last heb gekregen van bijwerkingen is de dosering daarvan met 25 % verlaagd. De bijwerkingen waar ik het meest last van heb zijn polyneuropathie en huiduitslag, vooral in mijn gezicht. De polyneuropathie is nu ook voelbaar in mijn handen, in de vorm van tintelingen in mijn vingertoppen en een erg gevoelige huid. De dosering lenalidomide, een dagelijkse capsule, is niet veranderd. Dit medicijn slik ik tot volgende week donderdag, daarna volgt weer een medicijnvrije week. Daarna begint de 3e en laatste cyclus met deze medicijnen.
De tweede mijlpaal is, dat ik dinsdagavond weer naar de repetitieavond van mijn koor ben geweest. Ook dat was erg leuk om te doen. Mijn stem is weliswaar nog niet hersteld, maar het viel mij mee dat ik het de hele repetitieavond heb kunnen volhouden. We repeteren voor een erg mooi Brahms-programma.
De medicijnkuur die ik volg is nu op de helft, in de tijd gezien. Vandaag heb ik de 6e injectie met bortezomib gekregen. Omdat ik meer last heb gekregen van bijwerkingen is de dosering daarvan met 25 % verlaagd. De bijwerkingen waar ik het meest last van heb zijn polyneuropathie en huiduitslag, vooral in mijn gezicht. De polyneuropathie is nu ook voelbaar in mijn handen, in de vorm van tintelingen in mijn vingertoppen en een erg gevoelige huid. De dosering lenalidomide, een dagelijkse capsule, is niet veranderd. Dit medicijn slik ik tot volgende week donderdag, daarna volgt weer een medicijnvrije week. Daarna begint de 3e en laatste cyclus met deze medicijnen.
zondag 4 november 2012
Weer 2 dagen in het LUMC
Een week geleden schreef ik nog dat ik hoopte dat mijn energie een stijgende lijn zou inzetten. Dat heeft niet zo mogen zijn. De hele week is mijn energieniveau erg laag gebleven. De dagen heb ik vooral slapend doorgebracht. Ook eten was een probleem: ik had steeds minder eetlust waardoor mijn energie er ook niet beter op werd. Op donderdag bij de wekelijkse controle in het LUMC heeft Astrid me zelfs in een rolstoel rondgereden omdat ik de wandeling van de parkeergarage naar de polikliniek niet meer zelf aankon.
Na de controle gingen we weer naar huis, maar op vrijdag werden we gebeld met de vraag langs het LUMC te komen voor nader onderzoek. Naast mijn lage energie bleek een aantal stoffen in mijn lichaam aan de lage kant, met name het natrium- en magnesiumniveau. Voor de zekerheid wilde de arts mij toch weer opnemen in het LUMC, ook omdat ik steeds meer moeite had mijn eten binnen te houden.
In het ziekenhuis kreeg ik maagbeschermers, krachtvoeding en extra natrium en magnesium. De hoeveelheid Neoral (ciclosporine) is verlaagd omdat een aantal van mijn klachten met bijwerkingen daarvan te maken kunnen hebben. Dit alles heeft ertoe geleid dat ik me vanochtend weer energieker voelde en dat gewoon eten me weer een beetje begon te smaken. Aan het begin van de middag mocht ik daarom weer naar huis. Het is nu zaak om mijn verbeterde conditie minimaal op peil te houden en niet weer een terugval te maken.
Na de controle gingen we weer naar huis, maar op vrijdag werden we gebeld met de vraag langs het LUMC te komen voor nader onderzoek. Naast mijn lage energie bleek een aantal stoffen in mijn lichaam aan de lage kant, met name het natrium- en magnesiumniveau. Voor de zekerheid wilde de arts mij toch weer opnemen in het LUMC, ook omdat ik steeds meer moeite had mijn eten binnen te houden.
In het ziekenhuis kreeg ik maagbeschermers, krachtvoeding en extra natrium en magnesium. De hoeveelheid Neoral (ciclosporine) is verlaagd omdat een aantal van mijn klachten met bijwerkingen daarvan te maken kunnen hebben. Dit alles heeft ertoe geleid dat ik me vanochtend weer energieker voelde en dat gewoon eten me weer een beetje begon te smaken. Aan het begin van de middag mocht ik daarom weer naar huis. Het is nu zaak om mijn verbeterde conditie minimaal op peil te houden en niet weer een terugval te maken.
zaterdag 27 oktober 2012
De koorts neemt af
Na de vrij heftige koorts en huidproblemen van een week geleden komt het allemaal wat meer tot rust. In de loop van de week heb ik het gebruik van prednison afgebouwd. Ik gebruik nu alleen nog paracetamol om mijn temperatuur onder controle te houden.
Uit de huidbiopt die vorige week is afgenomen is geen duidelijke oorzaak van mijn huidproblemen gekomen. Maar omdat de verschijnselen zich nog steeds uitbreiden wordt nu wel aangenomen dat het graft-versus-host verschijnselen zijn. De problemen uiten zich in de vorm van rode uitslag. Ik gebruik een prednison-zalf om dit te behandelen. Een week geleden zat de uitslag vooral op mijn bovenlichaam. Daar neemt de uitslag geleidelijk aan weer af. Maar intussen zijn mijn benen en voeten aan de beurt.
Verder heb ik afgelopen week vooral veel geslapen, ook overdag. Mijn energieniveau is erg laag, en de koorts en de graft-versus-host doen daar ook nog eens een flinke aanslag op. Vandaag voelde het allemaal wat beter aan, nu maar hopen dat dit het begin is van een stijgende lijn.
Uit de huidbiopt die vorige week is afgenomen is geen duidelijke oorzaak van mijn huidproblemen gekomen. Maar omdat de verschijnselen zich nog steeds uitbreiden wordt nu wel aangenomen dat het graft-versus-host verschijnselen zijn. De problemen uiten zich in de vorm van rode uitslag. Ik gebruik een prednison-zalf om dit te behandelen. Een week geleden zat de uitslag vooral op mijn bovenlichaam. Daar neemt de uitslag geleidelijk aan weer af. Maar intussen zijn mijn benen en voeten aan de beurt.
Verder heb ik afgelopen week vooral veel geslapen, ook overdag. Mijn energieniveau is erg laag, en de koorts en de graft-versus-host doen daar ook nog eens een flinke aanslag op. Vandaag voelde het allemaal wat beter aan, nu maar hopen dat dit het begin is van een stijgende lijn.
zondag 21 oktober 2012
Afstoting en graft-versus-host disease
Nog even als toelichting een apart stukje over afstotingsverschijnselen en graft-versus-host disease. Bij een stamceltransplantatie heb je te maken met twee soorten afstoting.
1. Afstoting van de donorstamcellen door het eigen lichaam
De eerste vorm van afstoting is die, waarbij het lichaam van de patiënt de stamcellen van de donor als "vreemd" ziet en daarom zou willen opruimen. De T-cellen (T-lymfocyten) hebben die functie. Voorafgaand aan de stamceltransplantatie worden de T-cellen van de patiënt daarom uitgeschakeld. Dat gebeurt met chemokuren, met name met Campath (alemtuzemab). Ook wordt een paar dagen voor de transplantatie gestart met Neoral (ciclosporine), dat is een medicijn dat afstotingsreactie na een transplantatie voorkomt. Bij een stamceltransplantatie wordt de hoeveelheid Neoral gedurende de eerste 3 maanden na de transplantatie tot nul afgebouwd.2. Afstoting van het eigen lichaam door de T-cellen van de donor
De tweede vorm van afstoting is die, waarbij T-cellen van de donor het lichaam van de patiënt als "vreemd" zien en daardoor "in de aanval" gaan. De problemen die dat geeft wordt graft-versus-host disease genoemd en is dus een omgekeerde afweerreactie. Zolang dat binnen de perken blijft is dat niet erg en helpen die T-cellen juist om de kankercellen op te ruimen. Voor langdurige onderdrukking van de ziekte of, in zeldzame gevallen, zelfs genezing, is een beetje graft-versus-host disease dus nodig.In het LUMC hanteert men een transplantatieprotocol waarbij in eerste instantie alleen stamcellen van de donor worden getransplanteerd. Aan het bij de donor afgenomen transplantaat wordt Campath toegevoegd om de daarin aanwezige stamcellen te doden, voordat het transplantaat aan de patiënt wordt gegeven. In de praktijk zal er altijd een aantal T-cellen in het transplantaat in leven blijven. Volgens het protocol krijgt de patiënt een half jaar na de stamceltransplantatie alsnog een dosis T-cellen van de donor, die moeten helpen om de ziekte te stoppen.
Waarom ik nu mogelijk al graft-versus-host verschijnselen heb
Doordat sommige T-cellen van mijn donor in het stamceltransplantaat zijn meegekomen is het mogelijk dat er nu al graft-versus-host verschijnselen zijn. Het is aan de medici die mij begeleiden ervoor te zorgen dat de balans tussen niet te weinig en niet te veel graft-versus-host bewaakt wordt. Dit wordt geregeld door het gebruik van de juiste doseringen medicijnen, o.a. prednison en - ook weer - Neoral. Maar eerst zal uit de huidbiopt moeten blijken of er daadwerkelijk nu al spare is van graft-versus-host disease.Het blijft kwakkelen
Sinds ik op 16 oktober uit het LUMC ben ontslagen is er alweer het nodige gebeurd. In het ziekenhuis had ik al een beetje last van rode uitslag in mijn gezicht gekregen, mogelijk een allergische reactie op antibiotica. Thuis ben ik doorgegaan met gebruik van deze antibiotica. Woensdagochtend werd ik wakker met mijn hele gezicht vol uitslag, die zich ook nog had uitgebreid naar mijn hals, borst en rug. Na overleg met het LUMC ben ik daarom gestopt met de antibiotica.
Op donderdagochtend had ik weer flinke koorts: 39,3 °C, later zelfs oplopend naar meer dan 40 °C. De uitslag in mijn gezicht was verder uitgebreid en verdikt. We moesten toch voor controlebezoek naar het LUMC. Daar is weer het nodige bloed geprikt en op kweek gezet. Voor het eerst kwam ter sprake dat de uitslag in mijn gezicht mogelijk een eerste uiting van graft-versus-host disease (afstotingsziekte), al zou dat wel erg kort na de transplantatie zijn. Om hier meer zekerheid over te krijgen is een huidbiopt afgenomen dat dezer dagen onderzocht wordt.
Omdat een duidelijke, mogelijk gevaarlijke, oorzaak van de koorts niet vast te stellen was mocht ik weer naar huis. Ik kreeg een kuurtje prednison en prednisonhoudende crèmes mee. Met voldoende paracetamol kon ik de koorts overdag onder controle houden.
Zaterdagochtend werd ik ondanks de medicijnen wakker met een temperatuur van 40,3 °C. Ook was mijn gezicht inmiddels flink opgezwollen. Genoeg reden om maar weer contact met de dienstdoend hematoloog van het LUMC te zoeken. Die vroeg ons weer bij het LUMC langs te komen. Opnieuw werd ik uitgebreid onderzocht, werd er bloed naar het lab gestuurd en werden de mogelijke oorzaken doorgenomen. Eigenlijk is daar nu nog geen definitieve diagnose uitgekomen: de internist typeert mijn huiduitslag als een typisch allergische reactie op antibiotica. Enerzijds te begrijpen, maar waarom lijkt het alleen maar te verergeren terwijl de medicatie al 4 dagen geleden gestopt is? De hematoloog vond de huiduitslag en zwelling juist een kenmerk van graft-versus-host disease. We zullen op de uitslag van het biopt moeten wachten voordat we weten welke specialist gelijk heeft.
Uiteindelijk mocht ik weer naar huis, maar niet eerder dan nadat ik zowel Tavegil (anti-allergisch middel) als nog 25 mg extra prednison (onderdrukt effecten van graft-versus-host disease) ingespoten had gekregen. Ik moet deze middelen blijven gebruiken totdat de uitslag van de biopt bekend is en er een meer gerichte aanpak kan beginnen. Vanochtend stond ik op zonder koorts en was de zwelling in mijn gezicht flink afgenomen. Nu maar hopen dat dat zo blijft. Morgen in elk geval weer naar het LUMC voor controle.
Op donderdagochtend had ik weer flinke koorts: 39,3 °C, later zelfs oplopend naar meer dan 40 °C. De uitslag in mijn gezicht was verder uitgebreid en verdikt. We moesten toch voor controlebezoek naar het LUMC. Daar is weer het nodige bloed geprikt en op kweek gezet. Voor het eerst kwam ter sprake dat de uitslag in mijn gezicht mogelijk een eerste uiting van graft-versus-host disease (afstotingsziekte), al zou dat wel erg kort na de transplantatie zijn. Om hier meer zekerheid over te krijgen is een huidbiopt afgenomen dat dezer dagen onderzocht wordt.
Omdat een duidelijke, mogelijk gevaarlijke, oorzaak van de koorts niet vast te stellen was mocht ik weer naar huis. Ik kreeg een kuurtje prednison en prednisonhoudende crèmes mee. Met voldoende paracetamol kon ik de koorts overdag onder controle houden.
Zaterdagochtend werd ik ondanks de medicijnen wakker met een temperatuur van 40,3 °C. Ook was mijn gezicht inmiddels flink opgezwollen. Genoeg reden om maar weer contact met de dienstdoend hematoloog van het LUMC te zoeken. Die vroeg ons weer bij het LUMC langs te komen. Opnieuw werd ik uitgebreid onderzocht, werd er bloed naar het lab gestuurd en werden de mogelijke oorzaken doorgenomen. Eigenlijk is daar nu nog geen definitieve diagnose uitgekomen: de internist typeert mijn huiduitslag als een typisch allergische reactie op antibiotica. Enerzijds te begrijpen, maar waarom lijkt het alleen maar te verergeren terwijl de medicatie al 4 dagen geleden gestopt is? De hematoloog vond de huiduitslag en zwelling juist een kenmerk van graft-versus-host disease. We zullen op de uitslag van het biopt moeten wachten voordat we weten welke specialist gelijk heeft.
Uiteindelijk mocht ik weer naar huis, maar niet eerder dan nadat ik zowel Tavegil (anti-allergisch middel) als nog 25 mg extra prednison (onderdrukt effecten van graft-versus-host disease) ingespoten had gekregen. Ik moet deze middelen blijven gebruiken totdat de uitslag van de biopt bekend is en er een meer gerichte aanpak kan beginnen. Vanochtend stond ik op zonder koorts en was de zwelling in mijn gezicht flink afgenomen. Nu maar hopen dat dat zo blijft. Morgen in elk geval weer naar het LUMC voor controle.
Abonneren op:
Posts (Atom)