Begin deze week schreef ik over de belastende behandelingen die ik nu krijg. Mijn conditie is deze week verder achteruit gegaan, elke dag een beetje minder. Inmiddels is woensdag opnieuw bloed geprikt waarbij bleek dat de waardes van mijn leverfuncties gestegen zijn. Ze waren vorige week al iets te hoog maar zijn nog verder gestegen. Dit kan verschillende oorzaken hebben: een graft-versus-host reactie, bijwerking van een van de medicijnen of een virus.
Vanochtend zijn we voor extra controles en een gesprek met de hematoloog naar het LUMC gegaan. Eerst is een echo van mijn lever gemaakt, daarbij is niets afwijkends te zien. Het gaat dan met name om een mogelijk vergrote lever. Omdat de eerste Pomalidomide-kuur van drie weken al bijna achter de rug is, daarna volgt een rustweek, zal ik deze kuur wel afmaken. Op dinsdag worden de waardes opnieuw gemeten, een week later opnieuw en dan zal blijken of het stoppen met de Pomalidomide enig effect op mijn leverfuncties heeft.
Omdat ik erg kortademig ben is ook nog een longfoto gemaakt. Daaruit bleek dat ik ook nog een longontsteking heb. Op zich is dat niet heel verontrustend en is de ontsteking goed behandelbaar met antibiotica. Maar met mijn slechte conditie telt het natuurlijk wel op. Nu maar weer afwachten of de antibiotica snel zijn werk gaat doen en ik me hopelijk wat beter ga voelen.
Posts tonen met het label DLI. Alle posts tonen
Posts tonen met het label DLI. Alle posts tonen
vrijdag 24 juli 2015
maandag 20 juli 2015
Belastende behandelingen
Vorige keer schreef ik over een aantal nieuwe behandelingen die ik zou krijgen. Die zijn inmiddels allemaal in gang gezet. De bestraling van mijn schouder en rechter bovenarm is inmiddels klaar, na 5 sessies. Daarnaast gebruik ik nu bijna 2 weken Pomalidomide en ben ik ook weer interferon gaan gebruiken. Deze medicatie - in combinatie met een handvol aan andere, ondersteunende medicijnen, geeft een behoorlijke fysieke belasting. Ik voel me de hele dag erg moe en heb weinig energie om dingen te doen. Zelfs bij een lichte fysieke belasting ben ik snel buiten adem en schiet mijn hartslag omhoog. Daarnaast heb ik flink last van concentratieproblemen, zo verlies ik snel mijn aandacht als ik bijvoorbeeld de krant probeer te lezen.
In overleg met mijn fysiotherapeut probeer ik wel regelmatig oefeningetjes te blijven doen. Deze zijn gericht op het soepel maken en houden van mijn onderrug en mijn nek en schouders. Oefeningen die meer energie vragen hou ik beperkt. Mijn hartslag is in rust al hoog, meestal rond 110, en bij lichte belasting schiet hij al gauw omhoog naar 140 of meer. Oorzaak hiervan is, naast de medicatie, mijn lage Hb-waarde. Vorige week hebben we e.e.a. met de hematoloog besproken. Hij adviseerde me om het allemaal maar een beetje over me heen te laten komen en de tijd te nemen, in afwachting van een hopelijk positief effect van de behandelingen. Intussen moet ik wel alert blijven op mogelijke complicaties. Er is vooral een verhoogd risico op longontsteking, door de Pomalidomide. En daarnaast kan er graft-versus-host-disease optreden. Daar heb ik in lichte vorm al wel last van, ik heb de hele tijd een erg droge mond.
Overmorgen ga ik nog even langs het LUMC voor een tussentijdse bloedcontrole. En op 5 augustus is er weer uitgebreid bezoek waarbij weer een beenmergpunctie zal worden afgenomen. Dan weten we 2 of 3 weken daarna of de behandelingen aanslaan. Voorlopig maar rustig aan dus, ik probeer toch regelmatig wel wat te lezen en daarnaast volg ik de Tour de France, dat geeft een beetje afleiding.
In overleg met mijn fysiotherapeut probeer ik wel regelmatig oefeningetjes te blijven doen. Deze zijn gericht op het soepel maken en houden van mijn onderrug en mijn nek en schouders. Oefeningen die meer energie vragen hou ik beperkt. Mijn hartslag is in rust al hoog, meestal rond 110, en bij lichte belasting schiet hij al gauw omhoog naar 140 of meer. Oorzaak hiervan is, naast de medicatie, mijn lage Hb-waarde. Vorige week hebben we e.e.a. met de hematoloog besproken. Hij adviseerde me om het allemaal maar een beetje over me heen te laten komen en de tijd te nemen, in afwachting van een hopelijk positief effect van de behandelingen. Intussen moet ik wel alert blijven op mogelijke complicaties. Er is vooral een verhoogd risico op longontsteking, door de Pomalidomide. En daarnaast kan er graft-versus-host-disease optreden. Daar heb ik in lichte vorm al wel last van, ik heb de hele tijd een erg droge mond.
Overmorgen ga ik nog even langs het LUMC voor een tussentijdse bloedcontrole. En op 5 augustus is er weer uitgebreid bezoek waarbij weer een beenmergpunctie zal worden afgenomen. Dan weten we 2 of 3 weken daarna of de behandelingen aanslaan. Voorlopig maar rustig aan dus, ik probeer toch regelmatig wel wat te lezen en daarnaast volg ik de Tour de France, dat geeft een beetje afleiding.
donderdag 2 juli 2015
Weer tegenvallers
Helaas zijn er weer nieuwe ontwikkelingen die zorg geven. Twee weken geleden, de dag na mijn vorige post, begon ik pijn te krijgen aan mijn rechterschouder en hals. Dat is dus niet de schouder die is geopereerd, dat was de linker. Vooral in de eerste dagen nam de pijn snel toe. Ik heb maandag gelijk contact gezocht met de hematoloog en woensdag is een CT-scan gemaakt. Omdat ik onlangs ook nieuwe klachten op andere plekken had gekregen, die inmiddels bestraald zijn, vond men het verstandig gelijk een complete lichaamsscan uit te voeren.Vanwege de pijnklachten hadden we onze geplande Frankrijk-vakantie inmiddels helaas moeten annuleren.
Eergisteren waren de eerste uitslagen van de scan en van het bloed- en beenmergonderzoek van 17 juni binnen. Het blijkt dat er op meerdere plaatsen, verspreid over mijn lichaam, groei is van al bestaande botlaesies (door de ziekte veroorzaakte holtes in het bot). In mijn rechterarm wordt zelfs gesproken over een verhoogd risico op een fractuur. Daar zijn meerdere plekken zichtbaar die zijn gegroeid. Het bloedonderzoek liet geen verandering van de M-proteïnen zien, maar het aantal "foute" plasmacellen in mijn beenmerg is wel gestegen. Al met al wijst dit op een toename van de ziekte-activiteit.
Vandaag heeft het team van hematologen en radiologen in het LUMC verder naar de resultaten gekeken en is een behandelplan opgesteld. Ten eerste zal mijn bovenarm worden bestraald, om de groei van de laesies snel te stoppen. Daarnaast ben ik gelijk weer begonnen met het gebruik van interferon, als ondersteuning van de laatste DLI-behandeling. En zal ik gaan beginnen met het gebruik van Pomalidomide, een nog vrij nieuw medicijn verwant aan Thalidomide en Lenalidomide. Net als de laatste twee is Pomalidomide een medicijn met de nodige bijwerkingen, maar weer aanzien dus hoe ik daarop reageer.
We gaan weer een erg onzekere periode tegemoet, waarbij het maar weer afwachten is wat de behandelingen gaan opleveren. De pijnklachten in mijn arm zijn inmiddels zo sterk dat ik fysiek weinig aankan. Nu maar hopen dat de behandelingen snel kunnen beginnen en het beoogde effect hebben.
Eergisteren waren de eerste uitslagen van de scan en van het bloed- en beenmergonderzoek van 17 juni binnen. Het blijkt dat er op meerdere plaatsen, verspreid over mijn lichaam, groei is van al bestaande botlaesies (door de ziekte veroorzaakte holtes in het bot). In mijn rechterarm wordt zelfs gesproken over een verhoogd risico op een fractuur. Daar zijn meerdere plekken zichtbaar die zijn gegroeid. Het bloedonderzoek liet geen verandering van de M-proteïnen zien, maar het aantal "foute" plasmacellen in mijn beenmerg is wel gestegen. Al met al wijst dit op een toename van de ziekte-activiteit.
Vandaag heeft het team van hematologen en radiologen in het LUMC verder naar de resultaten gekeken en is een behandelplan opgesteld. Ten eerste zal mijn bovenarm worden bestraald, om de groei van de laesies snel te stoppen. Daarnaast ben ik gelijk weer begonnen met het gebruik van interferon, als ondersteuning van de laatste DLI-behandeling. En zal ik gaan beginnen met het gebruik van Pomalidomide, een nog vrij nieuw medicijn verwant aan Thalidomide en Lenalidomide. Net als de laatste twee is Pomalidomide een medicijn met de nodige bijwerkingen, maar weer aanzien dus hoe ik daarop reageer.
We gaan weer een erg onzekere periode tegemoet, waarbij het maar weer afwachten is wat de behandelingen gaan opleveren. De pijnklachten in mijn arm zijn inmiddels zo sterk dat ik fysiek weinig aankan. Nu maar hopen dat de behandelingen snel kunnen beginnen en het beoogde effect hebben.
woensdag 17 juni 2015
Bijna klaar met de behandelingen
De bezoekjes aan het LUMC zitten er voorlopig bijna weer op. Gisteren heb ik de laatste van vijf bestralingen gekregen en nog een nagesprek met de radiotherapeut gehad. Vandaag is er een beenmergpunctie afgenomen en zijn we langs de orthopeed gegaan om mijn schouder, na operatie van twee weken, te laten controleren.
De beenmergpunctie is gedaan om een momentopname te hebben van de status van mijn beenmerg, vlak voor de DLI-behandeling. Die krijg ik overmorgen. Het beenmerg is uit mijn heupbot gehaald. Dat gebied is ook door de bestraling geraakt, de bestraling beïnvloed de Kahler-activiteit in dat gebied en de gemeten waardes worden daardoor wel minder betrouwbaar.
Intussen heb ik best last van de bijwerkingen van de bestraling. Met name de bestraling van mijn lendenwervels geeft de nodige bijwerkingen. Dat komt omdat deze bestraling een vrij groot gebied "geraakt" heeft. De bijwerkingen zijn vermoeidheid, tijdelijke toename van de pijnklachten en onrustige darmen. Vanwege de pijnklachten slik ik extra pijnstillers (oxynorm), daar wordt ik nogal moe van en het levert concentratieproblemen op. De verwachting is dat deze bijwerkingen over een week of twee weer zijn afgenomen. Hopelijk zijn dan ook de pijnklachten afgenomen, dat was tenslotte het doel van de bestraling.
De orthopeed was tevreden over mijn schouder. De operatiewond ziet er goed uit en is bijna hersteld. Ik mag mijn arm in principe weer ongelimiteerd gebruiken. Dat lukt zeker nog niet, de beweeglijkheid is nog erg beperkt en de pijn is nog steeds constant aanwezig. Het is een kwestie van tijd voordat dat minder zal worden.
Morgen gaat mijn broer en donor naar de hemaferese-afdeling van het LUMC om weer een dosis leukocyten af te staan. Hiervan gaat een deel in de vriezer, en een deel krijg ik vrijdag toegediend (DLI). De dosis is twee keer zo hoog als de laatste keer. Daarna duurt het weer een hele periode voordat zichtbaar wordt of deze DLI effect heeft. Na een week of drie wordt gekeken of er niet teveel afstotingsziekte optreedt (graft-versus-host disease) en na zes weken weer beenmergonderzoek om te bepalen of de behandeling effect heeft. In de tussentijd gaan we lekker op vakantie. We hebben een oud treinstation dat tot vakantiehuis is omgebouwd in de Franse Vogezen geboekt en hebben er veel zin in.
De beenmergpunctie is gedaan om een momentopname te hebben van de status van mijn beenmerg, vlak voor de DLI-behandeling. Die krijg ik overmorgen. Het beenmerg is uit mijn heupbot gehaald. Dat gebied is ook door de bestraling geraakt, de bestraling beïnvloed de Kahler-activiteit in dat gebied en de gemeten waardes worden daardoor wel minder betrouwbaar.
Intussen heb ik best last van de bijwerkingen van de bestraling. Met name de bestraling van mijn lendenwervels geeft de nodige bijwerkingen. Dat komt omdat deze bestraling een vrij groot gebied "geraakt" heeft. De bijwerkingen zijn vermoeidheid, tijdelijke toename van de pijnklachten en onrustige darmen. Vanwege de pijnklachten slik ik extra pijnstillers (oxynorm), daar wordt ik nogal moe van en het levert concentratieproblemen op. De verwachting is dat deze bijwerkingen over een week of twee weer zijn afgenomen. Hopelijk zijn dan ook de pijnklachten afgenomen, dat was tenslotte het doel van de bestraling.
De orthopeed was tevreden over mijn schouder. De operatiewond ziet er goed uit en is bijna hersteld. Ik mag mijn arm in principe weer ongelimiteerd gebruiken. Dat lukt zeker nog niet, de beweeglijkheid is nog erg beperkt en de pijn is nog steeds constant aanwezig. Het is een kwestie van tijd voordat dat minder zal worden.
Morgen gaat mijn broer en donor naar de hemaferese-afdeling van het LUMC om weer een dosis leukocyten af te staan. Hiervan gaat een deel in de vriezer, en een deel krijg ik vrijdag toegediend (DLI). De dosis is twee keer zo hoog als de laatste keer. Daarna duurt het weer een hele periode voordat zichtbaar wordt of deze DLI effect heeft. Na een week of drie wordt gekeken of er niet teveel afstotingsziekte optreedt (graft-versus-host disease) en na zes weken weer beenmergonderzoek om te bepalen of de behandeling effect heeft. In de tussentijd gaan we lekker op vakantie. We hebben een oud treinstation dat tot vakantiehuis is omgebouwd in de Franse Vogezen geboekt en hebben er veel zin in.
donderdag 4 juni 2015
Bestraling en DLI
Gisteren hadden we een dubbele afspraak in het LUMC. Eerst langs de radiotherapeut in verband met de pijnklachten in mijn rug. Er zijn twee plekken waar ik last van heb. De eerste plek is laag in mijn rug, één van mijn lendenwervels is pijnlijk. Het is een nare pijn waar ik vooral in bed last van heb. Ik kan nauwelijks van mijn rug op mijn zij draaien en uit bed komen is lastig. Eenmaal een beetje op gang gekomen gaat het in de loop van de dag meestal wel beter. De CT-scan die van deze plek is gemaakt laat gelukkig geen nieuwe Kahler-activiteit in de vorm van nieuwe botlaesies zien.
In al mijn wervels zijn grotere en kleinere holtes te zien, maar die zijn stabiel en geven nu geen reden tot zorg. Een paar van mijn wervels zijn iets ingezakt, deze wervels zijn eerder al bestraald geweest en nu niet pijnlijk. Alleen bij één borstwervel is een klein breukje ontstaan, maar daar heb ik geen last van en dat wordt daarom nu niet behandeld. De plek onderin mijn rug zal wel bestraald gaan worden. Ik heb eerder pijnklachten gehad op plekken waar al bekende Kahler-haarden zaten, zonder dat duidelijk was waarom zo'n plek ineens klachten begon te geven. Bestralen heeft in die gevallen steeds geholpen.
Een tweede pijnplek zit in mijn ribben, links halverwege mijn rug. Op die plek is vorig jaar een breuk ontstaan, als gevolg van een botlaesie, en er is in dat gebied ook bestraald. De plek lijkt nu weer op te spelen, al vind ik het moeilijk vast te stellen of het nu precies dezelfde pijnlijke spot is, of dat het net weer ergens anders zit. Gelukkig houdt het LUMC precies bij welke plekken eerder bestraald zijn en de wijze waarop dat is gedaan. Het aantal keren dat je een plek kunt bestralen is beperkt, dus deze informatie is wel essentieel voor de verdere behandelmogelijkheden. Van deze plek is gisteren ook weer een CT-scan gemaakt (ik ben allang de tel kwijt hoeveel CT- en MRI-scans inmiddels van mij gemaakt zijn...) en de uitslag daarvan zal bepalend zijn voor de behandeling. Vooralsnog gaan we ervan uit dat ook deze plek bestraald gaat worden.
Na de CT-scan gingen we door naar de polikliniek hematologie. Daar spraken we met de hematoloog over de verdere behandelingen die ik ga krijgen. Er zal in elk geval opnieuw een DLI-behandeling komen. De vorige behandeling was in januari. Ook deze keer zal de dosering verder worden verhoogd en krijg ik twee keer zoveel afweercellen van mijn donor als vorige keer. Mijn broer, die mijn donor is, zal weer gevraagd worden om leukocyten te komen afgeven. Wanneer dat allemaal zal gaan plaatsvinden is nog niet gepland, maar ik verwacht dat dit binnen enkele weken zal zijn.
Het herstellen van de operatie aan mijn arm, afgelopen maandag, valt intussen niet mee. Ik ben erg moe en kom tot weinig. Waarschijnlijk vooral naweeën van de narcose en bijwerking van extra pijnstillers. En de ondanks die pijnstillers steeds aanwezige rugpijn helpt er ook niet bij. Het is weer even opnieuw de balans vinden tussen dingen doen en rust nemen, en maar hopen dat de bestralingen snel wat verlichting gaan geven.
In al mijn wervels zijn grotere en kleinere holtes te zien, maar die zijn stabiel en geven nu geen reden tot zorg. Een paar van mijn wervels zijn iets ingezakt, deze wervels zijn eerder al bestraald geweest en nu niet pijnlijk. Alleen bij één borstwervel is een klein breukje ontstaan, maar daar heb ik geen last van en dat wordt daarom nu niet behandeld. De plek onderin mijn rug zal wel bestraald gaan worden. Ik heb eerder pijnklachten gehad op plekken waar al bekende Kahler-haarden zaten, zonder dat duidelijk was waarom zo'n plek ineens klachten begon te geven. Bestralen heeft in die gevallen steeds geholpen.
Een tweede pijnplek zit in mijn ribben, links halverwege mijn rug. Op die plek is vorig jaar een breuk ontstaan, als gevolg van een botlaesie, en er is in dat gebied ook bestraald. De plek lijkt nu weer op te spelen, al vind ik het moeilijk vast te stellen of het nu precies dezelfde pijnlijke spot is, of dat het net weer ergens anders zit. Gelukkig houdt het LUMC precies bij welke plekken eerder bestraald zijn en de wijze waarop dat is gedaan. Het aantal keren dat je een plek kunt bestralen is beperkt, dus deze informatie is wel essentieel voor de verdere behandelmogelijkheden. Van deze plek is gisteren ook weer een CT-scan gemaakt (ik ben allang de tel kwijt hoeveel CT- en MRI-scans inmiddels van mij gemaakt zijn...) en de uitslag daarvan zal bepalend zijn voor de behandeling. Vooralsnog gaan we ervan uit dat ook deze plek bestraald gaat worden.
Na de CT-scan gingen we door naar de polikliniek hematologie. Daar spraken we met de hematoloog over de verdere behandelingen die ik ga krijgen. Er zal in elk geval opnieuw een DLI-behandeling komen. De vorige behandeling was in januari. Ook deze keer zal de dosering verder worden verhoogd en krijg ik twee keer zoveel afweercellen van mijn donor als vorige keer. Mijn broer, die mijn donor is, zal weer gevraagd worden om leukocyten te komen afgeven. Wanneer dat allemaal zal gaan plaatsvinden is nog niet gepland, maar ik verwacht dat dit binnen enkele weken zal zijn.
Het herstellen van de operatie aan mijn arm, afgelopen maandag, valt intussen niet mee. Ik ben erg moe en kom tot weinig. Waarschijnlijk vooral naweeën van de narcose en bijwerking van extra pijnstillers. En de ondanks die pijnstillers steeds aanwezige rugpijn helpt er ook niet bij. Het is weer even opnieuw de balans vinden tussen dingen doen en rust nemen, en maar hopen dat de bestralingen snel wat verlichting gaan geven.
maandag 1 juni 2015
Operatie geslaagd
Vanochtend tegen acht uur liepen we het LUMC binnen. Mijn telefoon ging: de opnameafdeling aan de lijn, waar ik bleef, ik was al om zeven uur verwacht. Het was gelukkig allemaal geen probleem. Eenmaal binnen werd vaart gemaakt om me voor de operatie voor te bereiden. Controles, vragenlijsten doornemen, bloed afnemen en zo'n leuk operatiejasje aan. Een half uur later werd ik al opgehaald en richting de OK gereden. Daar kom je eerst weer op een voorbereidingszaaltje waar controles worden uitgevoerd, vragenlijsten doorgenomen, infuusnaaldje geplaatst...
Tegen negen uur werd ik naar de operatiekamer gebracht. Ook zo'n kleine operatie vraagt veel voorbereiding en dat wordt allemaal erg zorgvuldig gedaan. Eerst wordt je op de operatietafel gelegd en daarna gaat de anesthesist aan de slag. Het hele operatieteam komt binnen en er wordt nogmaals aan je gevraagd waarom je er eigenlijk bent, daarna wordt het hele operatieplan gezamenlijk doorgenomen. Dan is het eindelijk zover en wordt je in slaap gebracht. Om kwart voor tien was de operatie klaar en werd ik naar de verkoeverkamer gebracht, alwaar ik om 10 uur wakker werd.
De operatie is goed geslaagd en de schroef is verwijderd, het bewijsstuk kregen we mee:
Tegen negen uur werd ik naar de operatiekamer gebracht. Ook zo'n kleine operatie vraagt veel voorbereiding en dat wordt allemaal erg zorgvuldig gedaan. Eerst wordt je op de operatietafel gelegd en daarna gaat de anesthesist aan de slag. Het hele operatieteam komt binnen en er wordt nogmaals aan je gevraagd waarom je er eigenlijk bent, daarna wordt het hele operatieplan gezamenlijk doorgenomen. Dan is het eindelijk zover en wordt je in slaap gebracht. Om kwart voor tien was de operatie klaar en werd ik naar de verkoeverkamer gebracht, alwaar ik om 10 uur wakker werd.
De operatie is goed geslaagd en de schroef is verwijderd, het bewijsstuk kregen we mee:
Tijdens de operatie bleek dat de schroef los zat en daardoor eigenlijk geen functie meer had. Hij kon er dus veilig uit worden gehaald zonder risico dat mijn arm minder stabiel zou kunnen worden.
Na het bijkomen uit de narcose was ik nog een tijdlang erg duf en slaperig. Wel mocht ik gelijk wat eten en ik lustte wel wat, je moet immers nuchter zijn voor een operatie en ik had sinds gisteravond niets meer gegeten. We moesten nog een hele tijd in het LUMC blijven. Om half drie is er nog een röntgenfoto van mijn schouder gemaakt en daarna wilde de chirurg nog langskomen. En dan weet je al dat het lang kan gaan duren, de verpleegkundige zei dat hij tussen 5 en 6 uur zou langskomen. Om kwart over vijf kwam hij langs en hebben we nog een paar zaken besproken. Dat ging vooral over de verdere genezing, wondbehandeling en vervolgafspraken. Ik mag mijn arm in principe gewoon belasten en moet vooral zorgen dat ik hem soepel hou. Daar zit een natuurlijke grens aan: een beetje belasting is al snel flink pijnlijk. De verwachting is dat deze pijnklachten de komende dagen snel zullen afnemen.
Om half zes konden we het ziekenhuis eindelijk verlaten. Nu maar hopen dat de pijnklachten inderdaad snel gaan afnemen. En overmorgen opnieuw naar het LUMC, dan voor het bespreken van de mogelijke bestraling van mijn rug en ribben en over de planning van de volgende DLI-behandeling.
zondag 31 mei 2015
Een spannende week voor de boeg
Morgenochtend om 8:00 uur moet ik mij melden op de afdeling Orthopedie van het LUMC. De schroef in mijn schouder waar ik al meer dan een jaar last van heb zal worden verwijderd. Het is geen grote ingreep en levert hopelijk vermindering van de pijn in mijn schouder op. Die pijn zorgt ervoor dat ik elke nacht meerdere keren wakker wordt en soms niet meer weet hoe ik liggen moet. Vorige maand is vastgesteld dat de breuk in mijn bovenarm, ontstaan door een agressieve Kahler-botlaesie, voldoende hersteld is om de operatie aan te durven.
Intussen heb ik weer nieuwe pijnklachten in mijn rug en ribben gekregen. Vorige week is een CT-scan van mijn onderrug gemaakt om te bekijken of daar mogelijk een nieuwe Kahler-haard zit. We wachten nog op de uitslag van die scan. Daarnaast speelt een bestaande ribbreuk, ook gevolg van een Kalher-haard, weer flink op. Woensdag gaan we langs de radiotherapeut om te bespreken wat de behandelmogelijkheden zijn. De kans is groot dat er opnieuw bestraald gaat worden. Als er in mijn onderrug inderdaad een nieuwe haard zit, zal deze ook gelijk in de bestraling worden meegenomen. Het bedoelde effect van de bestraling is, dat de Kahler-activiteit op die plekken stopt.
Na de radiotherapeut gaan we woensdag door naar de hematoloog. Ik verwacht dan onder andere te horen wanneer de volgende DLI-behandeling gepland is.
Om de pijn een beetje onder controle te houden slik ik zo nodig wat extra pijnstillers. Ik gebruik dan oxynorm, een snelwerkende morfine-variant. Enerzijds helpt dit medicijn tegen de ergste klachten, maar het heeft ook flinke bijwerkingen. Het vervelendste is, dat ik er nogal duf en erg moe van wordt en daardoor flinke concentratieproblemen heb. En bij mij werkt dat erg lang na. Nu maar hopen dat de behandelingen een positief effect hebben en dat de klachten zullen gaan afnemen.
Intussen heb ik weer nieuwe pijnklachten in mijn rug en ribben gekregen. Vorige week is een CT-scan van mijn onderrug gemaakt om te bekijken of daar mogelijk een nieuwe Kahler-haard zit. We wachten nog op de uitslag van die scan. Daarnaast speelt een bestaande ribbreuk, ook gevolg van een Kalher-haard, weer flink op. Woensdag gaan we langs de radiotherapeut om te bespreken wat de behandelmogelijkheden zijn. De kans is groot dat er opnieuw bestraald gaat worden. Als er in mijn onderrug inderdaad een nieuwe haard zit, zal deze ook gelijk in de bestraling worden meegenomen. Het bedoelde effect van de bestraling is, dat de Kahler-activiteit op die plekken stopt.
Na de radiotherapeut gaan we woensdag door naar de hematoloog. Ik verwacht dan onder andere te horen wanneer de volgende DLI-behandeling gepland is.
Om de pijn een beetje onder controle te houden slik ik zo nodig wat extra pijnstillers. Ik gebruik dan oxynorm, een snelwerkende morfine-variant. Enerzijds helpt dit medicijn tegen de ergste klachten, maar het heeft ook flinke bijwerkingen. Het vervelendste is, dat ik er nogal duf en erg moe van wordt en daardoor flinke concentratieproblemen heb. En bij mij werkt dat erg lang na. Nu maar hopen dat de behandelingen een positief effect hebben en dat de klachten zullen gaan afnemen.
woensdag 13 mei 2015
APD, uitslagen en verdere behandeling
Om 9:00 uur vandaag mocht ik me weer melden voor een APD-infuus in het LUMC. Zo'n APD wordt elke 4 weken gegeven. Bij een APD krijg je via een infuus een zogenaamd bisfosfonaat toegediend. Dat medicijn voorkomt verdere botafbraak en kan ook herstel van botlaesies bevorderen. Ook vermindert het de hoeveelheid calcium in het bloed. Een hoog calciumgehalte is een gevolg van de botafbraak die door de Kahler ontstaat en kan nierproblemen geven. Gelukkig heb ik in de ruim 5 jaar dat ik nu behandeld wordt geen nierproblemen gehad.
Aan het begin van de middag belde de hematoloog over de uitslagen van het laatste bloed- en beenmergonderzoek. De belangrijkste waarden zijn allemaal stabiel gebleven: chimerisme is 100 %, dat wil zeggen dat al mijn beenmergstamcellen van mijn donor afkomstig zijn. Het percentage actieve Kahler-cellen was 0,2 % en is nu 0,14 %. De (foute) plasmacellen zijn 4-6 %, dat was 3-6 %, ook niet significant anders dus. En de M-proteïnen zijn stabiel op 12. De hematoloog noemt de situatie "stabiel met ziekte-activiteit". Waarschijnlijk zal ik binnenkort weer een DLI-behandeling krijgen. Dat lijkt voor nu de meest effectieve manier om de ziekte stabiel te houden. Van medicijnen als bortezomib en lenalidomide heb ik veel last van bijwerkingen gekregen, met name polyneuropathie, maar zonder deze medicatie lukt het blijkbaar toch om de ziekte in elk geval stabiel te houden.
Volgende week gaan we met onze kinderen een paar dagen naar Parijs. We hebben een appartement gehuurd, zodat ik zo nodig een eigen rustplek heb als het allemaal te vermoeiend is. Maar het doel is natuurlijk vooral om samen van Parijs te genieten.
Aan het begin van de middag belde de hematoloog over de uitslagen van het laatste bloed- en beenmergonderzoek. De belangrijkste waarden zijn allemaal stabiel gebleven: chimerisme is 100 %, dat wil zeggen dat al mijn beenmergstamcellen van mijn donor afkomstig zijn. Het percentage actieve Kahler-cellen was 0,2 % en is nu 0,14 %. De (foute) plasmacellen zijn 4-6 %, dat was 3-6 %, ook niet significant anders dus. En de M-proteïnen zijn stabiel op 12. De hematoloog noemt de situatie "stabiel met ziekte-activiteit". Waarschijnlijk zal ik binnenkort weer een DLI-behandeling krijgen. Dat lijkt voor nu de meest effectieve manier om de ziekte stabiel te houden. Van medicijnen als bortezomib en lenalidomide heb ik veel last van bijwerkingen gekregen, met name polyneuropathie, maar zonder deze medicatie lukt het blijkbaar toch om de ziekte in elk geval stabiel te houden.
Volgende week gaan we met onze kinderen een paar dagen naar Parijs. We hebben een appartement gehuurd, zodat ik zo nodig een eigen rustplek heb als het allemaal te vermoeiend is. Maar het doel is natuurlijk vooral om samen van Parijs te genieten.
vrijdag 17 april 2015
Voortgang van de behandeling
De voortgang van de behandeling van mijn Kahler gaat langzaamaan verder. Twee weken geleden zijn we bij de hematoloog in het LUMC geweest en hebben een aantal zaken besproken. Ten opzichte van de voorlopige uitslagen (zie mijn vorige bericht) was er geen verandering, wat betekent dat de werking van de DLI nog niet merkbaar doorzet. Op 22 april krijg ik opnieuw een beenmergpunctie om te bepalen of die werking er alsnog gaat komen. Wel heb ik last van enkele bijwerkingen die wijzen op een lichte graft-versus-host-disease (omgekeerde afweerreactie). De vervelendste bijwerking is, dat ik vooral 's-nachts last heb van een erg droge mond en daardoor steeds wakker wordt. Een slokje water helpt dan voldoende, maar de gebroken nachten zijn niet goed voor mijn energie. En die is toch al niet hoog, mede vanwege een erg lage Hb-waarde, de laatste meting was deze 5.9. Wel zijn mijn trombocyten weer flink gestegen en de waarde van mijn leukocyten is volgens de hematoloog zelfs een "all time high".
Verder hebben we weer gesproken over mijn linker bovenarm. Het is alweer een jaar geleden dat die gebroken is - als gevolg van een botlaesie die door de Kahler is ontstaan - en ik heb er de laatste weken weer veel last van. Bij het herstel van de breuk is er een pen in mijn bovenarm gezet, één van de schroeven waarmee die pen is geborgd steekt een beetje uit en veroorzaakt aanhoudend pijnklachten. Ik ben daarom weer doorverwezen naar de orthopeed. Deze hebben we inmiddels gesproken. Ik zal binnenkort een kleine operatie krijgen waarbij de schroef zal worden verwijderd, eventueel wordt deze vervangen door een korter exemplaar. Echt garanderen dat het beter wordt kan de orthopeed niet, maar het is geen grote ingreep en er is weinig risico, dus ik laat het wel doen. Ergens de komende weken zal ik een oproep krijgen voor de operatie. Die zal in dagbehandeling plaatsvinden, en de verwachting is dat de bijeffecten van de operatie na een dag of 2 à 3 zullen zijn verdwenen.
Vorige week is ook nog een CT-scan gemaakt van mijn hele lichaam, om een actueel beeld te krijgen van de Kahler-laesies. De orthopeed had daar al even naar gekeken en meldde dat er geen veranderingen waren ten opzichte van de vorige keer. Verder krijg ik op dit moment weer een APD-infuus (botversterkend middel), zoals elke vier weken.
Als laatste hebben we nog met de hematoloog besproken welke behandelmogelijkheden in de nabije en verdere toekomst voor mij mogelijk zijn. Voorlopig gaan we nog door met de DLI-behandeling. Bij een volgende behandeling kan de hoeveelheid donorleukocyten nog een keer worden verdubbeld, en die behandeling kan nog meerdere keren worden herhaald. Op de lange termijn is het wachten op het beschikbaar komen van nieuwe medicijnen die werken op basis van immunotherapie. Met name daratumubab is al vergevorderd in de fase III klinische trial, en het wachten is op formele toelating. Nu maar hopen dat dat niet te lang meer gaat duren.
Verder hebben we weer gesproken over mijn linker bovenarm. Het is alweer een jaar geleden dat die gebroken is - als gevolg van een botlaesie die door de Kahler is ontstaan - en ik heb er de laatste weken weer veel last van. Bij het herstel van de breuk is er een pen in mijn bovenarm gezet, één van de schroeven waarmee die pen is geborgd steekt een beetje uit en veroorzaakt aanhoudend pijnklachten. Ik ben daarom weer doorverwezen naar de orthopeed. Deze hebben we inmiddels gesproken. Ik zal binnenkort een kleine operatie krijgen waarbij de schroef zal worden verwijderd, eventueel wordt deze vervangen door een korter exemplaar. Echt garanderen dat het beter wordt kan de orthopeed niet, maar het is geen grote ingreep en er is weinig risico, dus ik laat het wel doen. Ergens de komende weken zal ik een oproep krijgen voor de operatie. Die zal in dagbehandeling plaatsvinden, en de verwachting is dat de bijeffecten van de operatie na een dag of 2 à 3 zullen zijn verdwenen.
Vorige week is ook nog een CT-scan gemaakt van mijn hele lichaam, om een actueel beeld te krijgen van de Kahler-laesies. De orthopeed had daar al even naar gekeken en meldde dat er geen veranderingen waren ten opzichte van de vorige keer. Verder krijg ik op dit moment weer een APD-infuus (botversterkend middel), zoals elke vier weken.
Als laatste hebben we nog met de hematoloog besproken welke behandelmogelijkheden in de nabije en verdere toekomst voor mij mogelijk zijn. Voorlopig gaan we nog door met de DLI-behandeling. Bij een volgende behandeling kan de hoeveelheid donorleukocyten nog een keer worden verdubbeld, en die behandeling kan nog meerdere keren worden herhaald. Op de lange termijn is het wachten op het beschikbaar komen van nieuwe medicijnen die werken op basis van immunotherapie. Met name daratumubab is al vergevorderd in de fase III klinische trial, en het wachten is op formele toelating. Nu maar hopen dat dat niet te lang meer gaat duren.
donderdag 19 maart 2015
Voorlopige uitslagen
Deze week heb ik met mijn hematoloog gemaild over de voorlopige uitslagen van het laatste beenmergonderzoek. Onze hoop was dat er, na de derde DLI-behandeling, nu eens een merkbaar effect zou optreden. Vooralsnog is dat niet het geval. De waarde van de M-proteïne is gestegen van 10 naar 12, de hoeveelheid monoclonale plasmacellen in mijn beenmerg is gedaald van 0,3 naar 0,2 %. Het chimerisme (aanwezigheid van donor-stamcellen) in mijn beenmerg is 100 %. De hematoloog vatte dit samen als: geen evidente verslechtering, maar ook nog niet veel beter. Op 1 april gaan we weer in het LUMC langs voor bespreking van de uitslagen en het verdere behandeltraject.
De endoxan-kuur waarmee ik in februari ben gestart is alweer gestopt. Mijn bloedaanmaak reageert erg sterk op endoxan, daarom was stoppen noodzakelijk. Mijn Hb is gedaald naar 5,6 en trombocyten zijn 16. Het lage Hb zorgt ervoor dat ik al bij lichte fysieke inspanning snel buiten adem ben. En de lage trombo's geven een risico op bloedingen. Omdat ik mijzelf dagelijks moet injecteren met Interferon zitten mijn bovenbenen daardoor inmiddels vol blauw-zwarte plekken, ontstaan door nabloedingen van die injecties. Gelukkig zijn dit soort plekken gevoelloos, maar het blijft vervelend.
Onze vakantie in Zwitserland was zeer geslaagd. Bergwandelingen zaten er - vanwege mijn conditie - helaas niet in, maar de treinen en treintjes brachten ons naar de mooiste plekken, soms op grote hoogte. Zie de foto voor een impressie!
De endoxan-kuur waarmee ik in februari ben gestart is alweer gestopt. Mijn bloedaanmaak reageert erg sterk op endoxan, daarom was stoppen noodzakelijk. Mijn Hb is gedaald naar 5,6 en trombocyten zijn 16. Het lage Hb zorgt ervoor dat ik al bij lichte fysieke inspanning snel buiten adem ben. En de lage trombo's geven een risico op bloedingen. Omdat ik mijzelf dagelijks moet injecteren met Interferon zitten mijn bovenbenen daardoor inmiddels vol blauw-zwarte plekken, ontstaan door nabloedingen van die injecties. Gelukkig zijn dit soort plekken gevoelloos, maar het blijft vervelend.
Onze vakantie in Zwitserland was zeer geslaagd. Bergwandelingen zaten er - vanwege mijn conditie - helaas niet in, maar de treinen en treintjes brachten ons naar de mooiste plekken, soms op grote hoogte. Zie de foto voor een impressie!
vrijdag 13 februari 2015
Na de DLI
De laatste DLI-behandeling is nu drie weken geleden. Als gevolg van deze behandeling merk ik een toename van een paar lichte graft-vesus-host effecten (omgekeerde afstotingsreactie). Bijvoorbeeld droge plekken op mijn huid, 's-nachts last van een erg droge mond en spontane kloofjes in mijn vingertoppen. Geen ernstige zaken, het blijft vooralsnog bij relatief kleine ongemakken.
Tijdens de laatste lenalidomide-kuur begon ik meer last te krijgen van polyneuropathie, een beruchte bijwerking van veel anti-Kahler-medicijnen. Dit uit zich in permanent tintelende voeten, maar vooral in vermindering van mijn coördinatie en balans. Vooral traplopen werd steeds vervelender. Van deze bijwerking heb ik al een aantal jaren last, maar de hevigheid is nu flink toegenomen. Na overleg met de hematoloog ben ik daarom gestopt met de lenalidomide. In plaats daarvan ben ik wel weer gestart met een lichte chemokuur in de vorm van cyclofosfamide-pillen (Endoxan). Risico van deze kuur is dat mijn bloedwaardes (rode en witte bloedcellen en bloedplaatjes) snel afnemen, waardoor de kuur weer moet stoppen en het effect slechts beperkt kan zijn. De bloedwaardes worden goed in de gaten gehouden door regelmatige controles. De eerste daarvan was deze week en deze controle was tevens de eerste vervolgcontrole na de DLI. Bij het controlebezoek hebben we gesproken over de uitslag van het bloedonderzoek van 3 weken geleden, vlak voor de DLI. De M-proteïnen zijn licht gestegen van 8 naar 10. Deze stijging is niet echt relevant en in dezelfde ordegrootte als bij de eerdere bepalingen van het afgelopen half jaar. Over drie weken is er weer beenmergonderzoek en weer twee of drie weken daarna zullen we pas weten of de DLI een merkbaar effect geeft.
Met mijn energie gaat het de laatste weken wel beter. Ik ben niet meer erg moe na een intussen alweer 6-urige werkdag en hou nog energie over voor andere activiteiten en bezigheden. Een grote stap is, dat ik een e-bike heb aangeschaft. Na jaren op de racefiets is dat toch wel een groot verschil en dat vraagt een mentale stap. Maar ik ben er blij mee en ga nu weer op de fiets naar werk, langs de dagelijkse files die Leiden verstoppen.
Direct na het beenmergonderzoek nemen we de trein naar Zwitserland waar we een paar dagen onze eigen "rail away" beleving gaan meemaken. Even lekker eropuit!
Tijdens de laatste lenalidomide-kuur begon ik meer last te krijgen van polyneuropathie, een beruchte bijwerking van veel anti-Kahler-medicijnen. Dit uit zich in permanent tintelende voeten, maar vooral in vermindering van mijn coördinatie en balans. Vooral traplopen werd steeds vervelender. Van deze bijwerking heb ik al een aantal jaren last, maar de hevigheid is nu flink toegenomen. Na overleg met de hematoloog ben ik daarom gestopt met de lenalidomide. In plaats daarvan ben ik wel weer gestart met een lichte chemokuur in de vorm van cyclofosfamide-pillen (Endoxan). Risico van deze kuur is dat mijn bloedwaardes (rode en witte bloedcellen en bloedplaatjes) snel afnemen, waardoor de kuur weer moet stoppen en het effect slechts beperkt kan zijn. De bloedwaardes worden goed in de gaten gehouden door regelmatige controles. De eerste daarvan was deze week en deze controle was tevens de eerste vervolgcontrole na de DLI. Bij het controlebezoek hebben we gesproken over de uitslag van het bloedonderzoek van 3 weken geleden, vlak voor de DLI. De M-proteïnen zijn licht gestegen van 8 naar 10. Deze stijging is niet echt relevant en in dezelfde ordegrootte als bij de eerdere bepalingen van het afgelopen half jaar. Over drie weken is er weer beenmergonderzoek en weer twee of drie weken daarna zullen we pas weten of de DLI een merkbaar effect geeft.
Met mijn energie gaat het de laatste weken wel beter. Ik ben niet meer erg moe na een intussen alweer 6-urige werkdag en hou nog energie over voor andere activiteiten en bezigheden. Een grote stap is, dat ik een e-bike heb aangeschaft. Na jaren op de racefiets is dat toch wel een groot verschil en dat vraagt een mentale stap. Maar ik ben er blij mee en ga nu weer op de fiets naar werk, langs de dagelijkse files die Leiden verstoppen.
Direct na het beenmergonderzoek nemen we de trein naar Zwitserland waar we een paar dagen onze eigen "rail away" beleving gaan meemaken. Even lekker eropuit!
vrijdag 23 januari 2015
De derde DLI-behandeling
Terwijl ik dit schrijf ben ik nog in het LUMC waar ik zojuist de derde DLI-behandeling heb gekregen. Na zo'n behandeling is het altijd nog een uurtje "nablijven" ter controle of er geen onverwachte bijwerkingen optreden. Ik heb drie zakken met donor-afweercellen gekregen, drie keer zoveel als bij de vorige behandeling, afgelopen september. De effecten van die behandeling zijn niet voldoende geweest om de ziekte aan te pakken, maar de ziekteactiviteit is er ook niet slechter op geworden. Een hogere dosering zal hopelijk het gewenste effect wel hebben, namelijk het opruimen van de nog resterende actieve kankercellen. De verwachting is, dat ook de bijwerkingen sterker zullen zijn. Die bijwerkingen zijn de afgelopen maanden merkbaar, maar vrij bescheiden geweest: vooral smaakverandering, droge huid en af en toe onrustige ingewanden. Aanwezigheid van bijwerkingen kan een indicatie zijn dat er ook een effect tegen de ziekte optreedt (graft versus Kahler) maar geeft geen garantie. Dat zal uit de beenmerg- en bloedonderzoeken moeten blijken die ik de komende maanden allemaal weer moet ondergaan.
Met mijn pijnklachten van vorige week gaat het wat beter. Door de hoge dosering pijnmedicatie ben ik een paar dagen misselijk geweest, maar die medicatie heb ik voor een deel alweer kunnen stoppen waarmee de misselijkheid is afgenomen. De resterende pijn met name op één plek in mijn rug is vervelend maar draaglijk. De ribbreuk op die plek zal maar langzaam herstellen en je kan dat niet verlichten, een gebroken rib kan je niet spalken en moet uit zichzelf weer herstellen. Ik durfde het wel aan om gisteren weer een paar uur te gaan werken. Met andere activiteiten zal ik voorlopig erg terughoudend moeten zijn. Kleine uitstapjes en klusjes doen, niet teveel hooi op de vork en als het lukt weer snel gaan repeteren met mijn koor.
woensdag 10 december 2014
Kleine update
Naar aanleiding van het beenmergonderzoek belde mijn hematoloog vandaag over de eerste uitslagen. Die uitslagen waren van een tweetal onderzoeken naar de aanwezigheid van plasmacellen in mijn beenmerg. De hoeveelheid plasmacellen is een indicatie voor de activiteit van de ziekte. De beide onderzoeken geven een enigszins tegenstrijdig beeld. Bij het eerste onderzoek is een grote hoeveelheid beenmergcellen onderzocht. Daarbij was de uitkomst dat het gemiddeld aantal plasmacellen stabiel is gebleven. Bij het tweede onderzoek zijn enkele kleine beenmerg-monsters onder de microscoop bekeken en daar werd een lichte toename van de plasmacellen vastgesteld. De onzekerheid van het tweede onderzoek is groter dan van het eerste onderzoek. Bij het selecteren van een beenmerg-monster hangt het een beetje van toeval af of je een wat actiever of wat minder actief cellengroepje treft. De uitkomst van de andere onderzoeken is nodig om preciezer vast te kunnen stellen of de ziekte inderdaad stabiel is, of dat er toch sprake is van een lichte stijging. De hematoloog is wel optimistisch en denkt dat de kans groot is dat de ziekte stabiel is. De uitslagen van de andere onderzoeken verwachten we de komende weken en mede op basis daarvan zal de verdere behandeling worden bepaald. Intussen lopen ondersteunende behandelingen zoals APD (botversterkend medicijn) door, vandaag heb ik daarom weer een uur aan het infuus gezeten, zoals je op de foto kunt zien.woensdag 3 december 2014
Volhouden
Als ik mijn laatste blog teruglees, van afgelopen 7 november, hoef ik deze alleen maar te kopiëren en opnieuw te publiceren om te vertellen hoe het nu gaat. Het is hetzelfde beeld: van een positief effect van de DLI-behandeling is nog geen sprake. De medicijnen die de werking van de DLI moeten stimuleren en de Kahler bestrijden zijn belastend en hebben vervelende bijwerkingen. En opnieuw zijn er nieuwe, pijnlijke plekken op mijn ribben die met lokale bestraling behandeld zijn.
Vandaag was het weer tijd voor een nieuwe beenmergpunctie en uitgebreid bloedonderzoek. De enige directe uitslagen daarvan zijn Hb-waarde, afweercellen (leukocyten) en bloedplaatjes. Die zijn allemaal te laag, vooral als bijwerking van de lenalidomide en interferon. Het lage Hb zorgt ervoor dat mijn energieniveau laag is, en dat ik bij fysieke inspanning snel buiten adem ben en een hoge hartslag krijg. De andere uitslagen volgen de komende weken en op basis daarvan zal verdere behandeling gepland worden. De kans is groot dat er opnieuw een DLI-behandeling nodig is, daar wordt in de loop van januari over besloten.
In de tussentijd zal er opnieuw een volledige CT-scan worden uitgevoerd om de conditie van mijn botten te kunnen volgen, en in januari is weer een APD-kuur gepland. Met oefeningen die ik bij de fysiotherapeut doe probeer ik mijn conditie op peil te houden en misschien een beetje te verbeteren.
Vandaag was het weer tijd voor een nieuwe beenmergpunctie en uitgebreid bloedonderzoek. De enige directe uitslagen daarvan zijn Hb-waarde, afweercellen (leukocyten) en bloedplaatjes. Die zijn allemaal te laag, vooral als bijwerking van de lenalidomide en interferon. Het lage Hb zorgt ervoor dat mijn energieniveau laag is, en dat ik bij fysieke inspanning snel buiten adem ben en een hoge hartslag krijg. De andere uitslagen volgen de komende weken en op basis daarvan zal verdere behandeling gepland worden. De kans is groot dat er opnieuw een DLI-behandeling nodig is, daar wordt in de loop van januari over besloten.
In de tussentijd zal er opnieuw een volledige CT-scan worden uitgevoerd om de conditie van mijn botten te kunnen volgen, en in januari is weer een APD-kuur gepland. Met oefeningen die ik bij de fysiotherapeut doe probeer ik mijn conditie op peil te houden en misschien een beetje te verbeteren.
vrijdag 7 november 2014
Nog geen verbetering
De laatste tijd ben ik weer veel in het LUMC geweest. Drie weken geleden voor weer een beenmergpunctie en een APD-behandeling. Ik liep intussen weer rond met nieuwe pijnklachten in mijn ribben en borstbeen. Dat hebben we met de hematoloog besproken die vervolgens weer een afspraak bij de radiotherapeut heeft aangevraagd. Daar ben ik twee weken geleden geweest en heb de klachten besproken. Het betrof twee al bestaande Kahler-haarden in mijn botten. Inmiddels zijn de plekken bestraald en is de verwachting dat de pijn de komende weken zal afnemen. Voor de bestraling waren dit keer zes bezoekjes aan het LUMC nodig: een voor het vooronderzoek en CT-scan, en vijf keer voor de bestraling zelf. Ik heb dit nu een aantal keren meegemaakt en het is vast niet de laatste keer geweest. Het lijkt soms haast routine te worden, maar het went nooit.
Vandaag was de laatste bestraling. Eerder op de dag zijn we bij de hematoloog geweest om de uitslag van de beenmergpunctie van drie weken geleden te bespreken. Vorige week hadden we al gehoord dat mijn beenmerg nu 100 % donor-stamcellen bevat. Dat is op zich goed nieuws, maar de andere uitslagen laten zien dat de Kahler nog steeds actief is in mijn lichaam, buiten het beenmerg, De M-proteïnen in mijn bloed en de hoeveelheid plasmacellen in mijn beenmerg zijn gelijk gebleven aan het vorige onderzoek. Het betekent dat de huidige behandeling, een flinke cocktail aan medicijnen, nog niet voldoende effectief is om de resterende Kahler-cellen op te ruimen. De waardes stijgen in elk geval ook niet, maar om een daling te krijgen moeten de doseringen omhoog of is opnieuw een DLI-behandeling nodig. Bij die behandeling wordt een nog hogere dosis donor-afweercellen gegeven. Maar eerst wordt de lopende behandeling nog voortgezet. Op 3 december is weer een beenmergonderzoek gepland en de uitslag daarvan zal bepalend zijn voor de vervolgbehandeling.
De huidige behandeling is behoorlijk belastend, vanwege de bijwerkingen van de verschillende medicijnen. Vooral mijn aanhoudend gebrek aan fut en energie maakt het lastig om het allemaal vol te houden. Maar een zo goed mogelijke balans tussen werk, thuis, hobby's (zingen!) en af en toe een uitstapje zorgt ervoor dat het allemaal draaglijk blijft.
Vandaag was de laatste bestraling. Eerder op de dag zijn we bij de hematoloog geweest om de uitslag van de beenmergpunctie van drie weken geleden te bespreken. Vorige week hadden we al gehoord dat mijn beenmerg nu 100 % donor-stamcellen bevat. Dat is op zich goed nieuws, maar de andere uitslagen laten zien dat de Kahler nog steeds actief is in mijn lichaam, buiten het beenmerg, De M-proteïnen in mijn bloed en de hoeveelheid plasmacellen in mijn beenmerg zijn gelijk gebleven aan het vorige onderzoek. Het betekent dat de huidige behandeling, een flinke cocktail aan medicijnen, nog niet voldoende effectief is om de resterende Kahler-cellen op te ruimen. De waardes stijgen in elk geval ook niet, maar om een daling te krijgen moeten de doseringen omhoog of is opnieuw een DLI-behandeling nodig. Bij die behandeling wordt een nog hogere dosis donor-afweercellen gegeven. Maar eerst wordt de lopende behandeling nog voortgezet. Op 3 december is weer een beenmergonderzoek gepland en de uitslag daarvan zal bepalend zijn voor de vervolgbehandeling.
De huidige behandeling is behoorlijk belastend, vanwege de bijwerkingen van de verschillende medicijnen. Vooral mijn aanhoudend gebrek aan fut en energie maakt het lastig om het allemaal vol te houden. Maar een zo goed mogelijke balans tussen werk, thuis, hobby's (zingen!) en af en toe een uitstapje zorgt ervoor dat het allemaal draaglijk blijft.
donderdag 18 september 2014
Tussenstand
Het was gisteren twee weken geleden dat ik de DLI-behandeling heb gekregen. Tijd voor een tussentijdse controle bij de hematoloog in het LUMC. We kregen diverse uitslagen te horen en hebben een en ander uitgebreid besproken. De waardes in mijn beenmerg lijken zich in de goede richting te ontwikkelen. In elk geval zijn de (foute) plasmacellen flink afgenomen van 2,8 naar 0,8 procent. Ook de M-proteïnen in mijn bloed zijn weer aan het dalen. Dit is een positief gevolg van de REP-kuur, ondanks dat ik daar halverwege de kuur mee gestopt ben. Of de waardes nu laag genoeg zijn om de DLI-behandeling aan te laten slaan is nog niet te zeggen. De volgende beenmergpunctie, gepland over vier weken, zal daar uitsluitsel over moeten geven.
Op het moment is van een graft-versus-host reactie (omgekeerde afstoting) nog niets te merken. Maar dat kan de komende weken nog gaan veranderen. Als gevolg van de REP-kuur waren de waardes van trombocyten en leukocyten in mijn bloed flink gedaald. Dat was mede reden om die kuur twee weken geleden te stoppen. Alleen de prednison blijf ik nog gebruiken. Om dezelfde reden moest ik stoppen met het gebruik van de pijnstiller diclofenac. De genoemde bloedwaardes zijn nu weer iets aan het stijgen. Alleen mijn Hb is verder gedaald en is nu 6,1. Daar merk ik vooral van dat mijn conditie er niet beter op wordt.
Een laatste uitslag die we hebben besproken was die van de CT-scan. Daarop is een nieuwe fractuur te zien in de buurt van de plek die twee weken geleden bestraald is. Omdat het om een fractuur in een rib gaat is verdere behandeling niet mogelijk en wordt alleen aan pijnbestrijding gedaan. Als gevolg van het weer actiever worden van de ziekte de afgelopen maanden zijn de oude Kahler-haarden in mijn ribben allemaal weer pijnlijker geworden. De plek van de fractuur is het vervelendst en daar heb ik in bed het meeste last van.
De CT-scan laat een groeiende Kahler-plek in mijn schedel zien, in de buurt van mijn rechter slaap. Deze plek zat er al maar is gegroeid van 6 naar 9 mm. Zolang ik er geen last van heb wordt deze plek niet apart behandeld, maar bestraling is zonodig wel mogelijk. Het bijzondere aan dit plekje is, dat het in bot zit waar geen beenmerg zit. De hematoloog vertelde dat het vaker voorkomt dat er Kahler-haarden buiten het beenmerg ontstaan, soms zelfs in spieren, maar dat de wetenschap er (in zijn woorden) "geen bal van snapt" waarom dat kan. In elk geval is het weer een plek om extra in de gaten te houden.
De CT-scan laat een groeiende Kahler-plek in mijn schedel zien, in de buurt van mijn rechter slaap. Deze plek zat er al maar is gegroeid van 6 naar 9 mm. Zolang ik er geen last van heb wordt deze plek niet apart behandeld, maar bestraling is zonodig wel mogelijk. Het bijzondere aan dit plekje is, dat het in bot zit waar geen beenmerg zit. De hematoloog vertelde dat het vaker voorkomt dat er Kahler-haarden buiten het beenmerg ontstaan, soms zelfs in spieren, maar dat de wetenschap er (in zijn woorden) "geen bal van snapt" waarom dat kan. In elk geval is het weer een plek om extra in de gaten te houden.
| Het Gravensteen in Gent |
Van het gebruik van Interferon heb ik wel weer meer last gekregen. Vooral vermoeidheid en lusteloosheid spelen af en toe flink op.
Het plan om in het weekend naar België te gaan hebben we gelukkig wel kunnen uitvoeren. We hebben de steden Gent en Brugge bezocht, en op zondag de Westhoek waar nog veel sporen van de eerste wereldoorlog te zien zijn. Als logeeradres hadden we een tot vakantiehuis omgebouwde oude boeren schuur. Erg leuk en comfortabel. En uiteraard hebben we genoten van de Belgische keuken en al die verschillende Belgische bieren!
Het plan om in het weekend naar België te gaan hebben we gelukkig wel kunnen uitvoeren. We hebben de steden Gent en Brugge bezocht, en op zondag de Westhoek waar nog veel sporen van de eerste wereldoorlog te zien zijn. Als logeeradres hadden we een tot vakantiehuis omgebouwde oude boeren schuur. Erg leuk en comfortabel. En uiteraard hebben we genoten van de Belgische keuken en al die verschillende Belgische bieren!
donderdag 11 september 2014
Opnieuw DLI en bestraling
Zoals gepland is vorige week de tweede DLI-behandeling gegeven. Daarbij heb ik een portie afweercellen van mijn donor per infuus toegediend gekregen. De hoeveelheid cellen was drie keer zo groot als bij de eerste behandeling op 1 mei van dit jaar. Het infuus wordt gegeven op de kort-verblijf afdeling van het LUMC. Ik lag daar op een kamer met een lotgenoot die ook een DLI-behandeling kreeg. Voor hem was het acht jaar geleden dat hij de eerste DLI had gekregen, de cellen van zijn donor zijn al die tijd in de vriezer bewaard gebleven. Ook voor mij is er nog voldoende voorraad voor een volgende keer, mochten er daarna nog meer behandelingen nodig zijn dan krijgt mijn broer en donor weer een verzoek om cellen te doneren. Het is prettig om met een lotgenoot allerlei ervaringen te kunnen uitwisselen.
Intussen begon ik ook weer last van een nieuwe pijnplek op een van mijn ribben te krijgen. Er zijn in eerste instantie foto's gemaakt, waarop echter geen bijzonderheden zijn gezien. Ruim een weer daarna kreeg ik meer last van de plek. Er stond al een bezoek aan de hematoloog gepland en daarbij hebben we afgesproken dat er verder onderzoek zou plaatsvinden. Na overleg met de radiotherapeut is besloten de plek toch te bestralen. Ook werd opnieuw een complete CT-scan gepland. De scan is afgelopen vrijdag geweest maar heeft niet veel nieuws laten zien. Wel zichtbaar is een oude Kahler-haard op de plek waar ik last van heb. Deze plek is vandaag bestraald. Van de bestraling zelf merk je niets, de kans op bijwerkingen is klein omdat de plek helemaal aan de buitenkant zit. De apparatuur wordt dan zo ingesteld dat de straling de plek schampt en geen van mijn inwendige organen raakt.
Ik heb tot nu toe minder last van de bijwerkingen van de Interferon, De vorige keer werd ik er vooral nogal lamlendig van, dat is nu minder. Het komend weekend gaan we uitwaaien in West Vlaanderen en daar heb ik echt zin in. Woensdag weer naar de hematoloog voor tussentijdse controle en 's-avonds een APD-infuus (APD is een bot-versterkend middel). En daarna weer geduldig afwachten wat de DLI-behandeling gaat opleveren.
Intussen begon ik ook weer last van een nieuwe pijnplek op een van mijn ribben te krijgen. Er zijn in eerste instantie foto's gemaakt, waarop echter geen bijzonderheden zijn gezien. Ruim een weer daarna kreeg ik meer last van de plek. Er stond al een bezoek aan de hematoloog gepland en daarbij hebben we afgesproken dat er verder onderzoek zou plaatsvinden. Na overleg met de radiotherapeut is besloten de plek toch te bestralen. Ook werd opnieuw een complete CT-scan gepland. De scan is afgelopen vrijdag geweest maar heeft niet veel nieuws laten zien. Wel zichtbaar is een oude Kahler-haard op de plek waar ik last van heb. Deze plek is vandaag bestraald. Van de bestraling zelf merk je niets, de kans op bijwerkingen is klein omdat de plek helemaal aan de buitenkant zit. De apparatuur wordt dan zo ingesteld dat de straling de plek schampt en geen van mijn inwendige organen raakt.
Ik heb tot nu toe minder last van de bijwerkingen van de Interferon, De vorige keer werd ik er vooral nogal lamlendig van, dat is nu minder. Het komend weekend gaan we uitwaaien in West Vlaanderen en daar heb ik echt zin in. Woensdag weer naar de hematoloog voor tussentijdse controle en 's-avonds een APD-infuus (APD is een bot-versterkend middel). En daarna weer geduldig afwachten wat de DLI-behandeling gaat opleveren.
vrijdag 29 augustus 2014
Weer een andere wending
In de loop van vorige week begon ik steeds meer last te krijgen van polyneuropathie. De tintelingen in mijn handen en vooral in mijn voeten namen flink toe. Daarnaast begon ik krampen te krijgen in mijn onderbenen en soms in mijn handen. Vooral 's-nachts kon het flink toeslaan. Zo'n krampaanval voelt als een flinke zweepslag en het kost, midden in de nacht, veel moeite om mijn spieren weer wat ontspannen te krijgen. Genoeg reden dus om contact op te nemen met de hematoloog. Een tweede reden om hem te bellen was dat ik opnieuw pijnklachten kreeg bij mijn ribben, op een plek waar het niet eerder gevoelig was.
De hematoloog liet me direct bij het LUMC langskomen om foto's te laten maken en de situatie te bespreken. Hoewel hij geen dienst had op de polikliniek kwam hij speciaal voor mij toch even langs. De foto's van mijn ribben lieten gelukkig geen nieuwe Kahler-haard zien. De oorzaak van de pijnklachten is nog steeds niet duidelijk, en de klachten zijn nog niet over, maar een nieuwe botlaesie lijkt niet aan de orde.
De klachten over de polyneuropathie hebben ertoe geleid dat de REP-kuur is gestopt. Ik ga nog wel even door met de endoxan en de prednison, maar de lenalidomide/revlimid is per direct gestopt. Het laatste medicijn is de veroorzaker van de polyneuropathie. De voor eind oktober geplande tweede DLI-behandeling wordt naar voren gehaald en is nu gepland voor 3 september. Ik ben ook direct weer begonnen met het gebruik van interferon. Dat is een medicijn dat onderdeel is van de DLI-behandeling maar behoorlijk vervelende bijwerkingen geeft. Vooral een lamlendig gevoel en gebrek aan energie.
De combinatie van medicijnen die ik nu ga krijgen is een mix tussen de REP-kuur en de DLI-behandeling. Een flinke omschakeling weer dus, ik moet maar weer afwachten hoe dit allemaal gaat uitwerken.
De hematoloog liet me direct bij het LUMC langskomen om foto's te laten maken en de situatie te bespreken. Hoewel hij geen dienst had op de polikliniek kwam hij speciaal voor mij toch even langs. De foto's van mijn ribben lieten gelukkig geen nieuwe Kahler-haard zien. De oorzaak van de pijnklachten is nog steeds niet duidelijk, en de klachten zijn nog niet over, maar een nieuwe botlaesie lijkt niet aan de orde.
De klachten over de polyneuropathie hebben ertoe geleid dat de REP-kuur is gestopt. Ik ga nog wel even door met de endoxan en de prednison, maar de lenalidomide/revlimid is per direct gestopt. Het laatste medicijn is de veroorzaker van de polyneuropathie. De voor eind oktober geplande tweede DLI-behandeling wordt naar voren gehaald en is nu gepland voor 3 september. Ik ben ook direct weer begonnen met het gebruik van interferon. Dat is een medicijn dat onderdeel is van de DLI-behandeling maar behoorlijk vervelende bijwerkingen geeft. Vooral een lamlendig gevoel en gebrek aan energie.
De combinatie van medicijnen die ik nu ga krijgen is een mix tussen de REP-kuur en de DLI-behandeling. Een flinke omschakeling weer dus, ik moet maar weer afwachten hoe dit allemaal gaat uitwerken.
dinsdag 19 augustus 2014
Alweer 5 weken REP-kuur
Na het sombere bericht van 5 weken geleden is er veel gebeurd. De REP-kuur is gestart en paradoxaal genoeg voel ik me daar veel beter bij dan bij de DLI-behandeling. Dat komt omdat ik ben gestopt met Interferon, dat een gevoel van algehele malaise als belangrijke bijwerking heeft. Daar had ik behoorlijk last van: geen zin om dingen te doen, opkijken tegen zelfs maar eenvoudige zaken zoals wat boodschappen halen. Die malaise is verdwenen en het is nu de prednison die ervoor zorgt dat ik me veel energieker voel.
Na de eerste drie weken REP-kuur is een bloedonderzoek uitgevoerd, waarbij bleek dat mijn bloedwaardes niet significant veranderd waren. Mijn Hb is laag maar niet verder gedaald als gevolg van de chemokuur. De enige bloedwaarde die wel moet dalen is de M-proteine en die daling is een beetje begonnen. Pas over enkele maanden wordt duidelijk of de daling voldoende doorzet en de DLI-behandeling herhaald kan gaan worden. De REP-kuur duurt minimaal 3 maanden, eind oktober is er weer een uitgebreid bloed- en beenmergonderzoek gepland. Als de DLI-behandeling wordt herhaald gebeurt dat met een drie keer zo hoge dosis afweercellen van mijn donor als bij de eerste behandeling.
De REP-kuur kan de nodige verdere bijwerkingen geven, maar dat valt bij mijn tot nu toe nog mee. Ik merk een toename van de polyneuropathie (door de Lenalidomide/Revlimid), vooral in mijn voeten, maar niet meer dan bij eerdere behandelingen en het geeft geen fysieke beperkingen. De chemo (Endoxan) kan leiden tot haaruitval maar tot nu toe is daar niet van te merken. Een positief effect van de prednison is, dat het herstel van mijn gebroken arm een stuk sneller gaat, en dat de bijwerkingen van de bestralingen die ik heb gekregen snel zijn verdwenen.
Intussen zijn we op vakantie naar Frankrijk geweest en dat was erg geslaagd. Ik had voldoende zin en energie en we zijn dan ook elke dag op pad geweest. Vanwege mijn lage Hb zaten wandelingen door de bergen er niet in. Maar we hadden een erg leuk vakantiehuis in de Morvan, in het hart van de Bourgogne, en hebben de omgeving uitvoering verkend. En natuurlijk bourgondisch genoten van het Franse eten en natuurlijk de wijn! Omdat het nu goed gaat zijn we inmiddels een plannetje aan het smeden om er in september ook nog een weekje uit te gaan, richting de zon. Zuid Italië lonkt...
Na de eerste drie weken REP-kuur is een bloedonderzoek uitgevoerd, waarbij bleek dat mijn bloedwaardes niet significant veranderd waren. Mijn Hb is laag maar niet verder gedaald als gevolg van de chemokuur. De enige bloedwaarde die wel moet dalen is de M-proteine en die daling is een beetje begonnen. Pas over enkele maanden wordt duidelijk of de daling voldoende doorzet en de DLI-behandeling herhaald kan gaan worden. De REP-kuur duurt minimaal 3 maanden, eind oktober is er weer een uitgebreid bloed- en beenmergonderzoek gepland. Als de DLI-behandeling wordt herhaald gebeurt dat met een drie keer zo hoge dosis afweercellen van mijn donor als bij de eerste behandeling.
De REP-kuur kan de nodige verdere bijwerkingen geven, maar dat valt bij mijn tot nu toe nog mee. Ik merk een toename van de polyneuropathie (door de Lenalidomide/Revlimid), vooral in mijn voeten, maar niet meer dan bij eerdere behandelingen en het geeft geen fysieke beperkingen. De chemo (Endoxan) kan leiden tot haaruitval maar tot nu toe is daar niet van te merken. Een positief effect van de prednison is, dat het herstel van mijn gebroken arm een stuk sneller gaat, en dat de bijwerkingen van de bestralingen die ik heb gekregen snel zijn verdwenen.
Intussen zijn we op vakantie naar Frankrijk geweest en dat was erg geslaagd. Ik had voldoende zin en energie en we zijn dan ook elke dag op pad geweest. Vanwege mijn lage Hb zaten wandelingen door de bergen er niet in. Maar we hadden een erg leuk vakantiehuis in de Morvan, in het hart van de Bourgogne, en hebben de omgeving uitvoering verkend. En natuurlijk bourgondisch genoten van het Franse eten en natuurlijk de wijn! Omdat het nu goed gaat zijn we inmiddels een plannetje aan het smeden om er in september ook nog een weekje uit te gaan, richting de zon. Zuid Italië lonkt...
maandag 23 juni 2014
Vakantie en bestraling
Sinds mijn vorige schrijven, drie weken geleden, is er alweer het nodige gebeurd. Mijn oogkas is bestraald en daar heb ik behoorlijk last van gehad. Het vervelendste lijkt nu wel achter de rug. Op 11 juni is een bloed- en beenmergonderzoek uitgevoerd, om te meten of en hoe de DLI-behandeling aanslaat. De bijwerkingen van de interferon blijven inmiddels nadrukkelijk aanwezig, vooral vermoeidheidsklachten.
Drie weken geleden besloten we om twee weken op vakantie te gaan. Op 14 juni zijn we met de tent achterin de auto richting het zuiden vertrokken. De pret heeft helaas niet lang mogen duren. Op de vijfde vakantiedag trokken we richting de Provence maar tijdens die autorit niesde ik eens flink, wat resulteerde in een stekende pijn in mijn ribben. Ik zag het op dat moment niet meer zitten om verder te kamperen en we hebben besloten huiswaarts te keren. De volgende dag gelijk maar contact gezocht met de hematoloog in het LUMC. Zijn diagnose was dat er een klein scheurtje of breukje is ontstaan in een van mijn ribben, op een plek waar al ruim 5 jaar een Kahler-laesie zit. Het is niet met zekerheid te zeggen of de laesie weer actief is geworden maar voor de zekerheid zal de plek toch worden bestraald. De voorlopige uitslagen van de beenmergpunctie van 11 juni laten in elk geval geen stijging van de bloedeiwitten zien. Woensdag is er opnieuw een intakegesprek bij de radiotherapeut, de derde keer in vier maanden tijd. Verdere behandeling van deze plek is er niet, alleen pijnbestrijding. De vakantie vieren we nu maar verder in onze achtertuin, gelukkig is het mooi weer.
Drie weken geleden besloten we om twee weken op vakantie te gaan. Op 14 juni zijn we met de tent achterin de auto richting het zuiden vertrokken. De pret heeft helaas niet lang mogen duren. Op de vijfde vakantiedag trokken we richting de Provence maar tijdens die autorit niesde ik eens flink, wat resulteerde in een stekende pijn in mijn ribben. Ik zag het op dat moment niet meer zitten om verder te kamperen en we hebben besloten huiswaarts te keren. De volgende dag gelijk maar contact gezocht met de hematoloog in het LUMC. Zijn diagnose was dat er een klein scheurtje of breukje is ontstaan in een van mijn ribben, op een plek waar al ruim 5 jaar een Kahler-laesie zit. Het is niet met zekerheid te zeggen of de laesie weer actief is geworden maar voor de zekerheid zal de plek toch worden bestraald. De voorlopige uitslagen van de beenmergpunctie van 11 juni laten in elk geval geen stijging van de bloedeiwitten zien. Woensdag is er opnieuw een intakegesprek bij de radiotherapeut, de derde keer in vier maanden tijd. Verdere behandeling van deze plek is er niet, alleen pijnbestrijding. De vakantie vieren we nu maar verder in onze achtertuin, gelukkig is het mooi weer.
Abonneren op:
Posts (Atom)
