De complicaties als gevolg van mijn behandelingen blijven komen. Anderhalve week geleden begon ik met een antibioticakuur om mijn longontsteking te bestrijden. Zo'n kuur duurt een kleine week, maar ik merkte geen verandering. De hematoloog vond me te ongeduldig en gaf aan dat herstel van een longontsteking wel 4 tot 6 weken kan duren. Toch vertrouwde ik het niet. Ik werd elke ochtend met koorts wakker en bovendien begon een oud perinaal abces, waar ik drie jaar geleden aan geopereerd ben, ook weer steeds pijnlijker te worden, het leek weer ontstoken te raken. Drie jaar geleden gebeurde dat ook, na een melfalan-chemokuur. Daarnaast werd mijn conditie er alleen maar slechter op en voelde ik me erg uitgeput.
In elk geval reden genoeg om toch maar weer aan de bel te trekken. Er werd een afspraak gemaakt bij de poli heelkunde, waar men al snel zag dat er een serieuze ontsteking aan het ontstaan was en dat snel ingrijpen noodzakelijk was. Ik mocht gelijk blijven en na enkele onderzoeken werd 's-avonds een operatie uitgevoerd. De troep die uit het abces kwam is op kweek gezet, de uitslag daarvan zal dezer dagen bekend worden. Vrijdag mocht ik weer naar huis, met de hoop dat ik een beetje zou opknappen. Dat was helaas niet het geval, ik voelde me alleen maar verder verzwakken en kon weinig meer zonder hulp.
Vandaag dus maar weer contact met het LUMC, met "mijn" hematoloog die net weer terug van vakantie was. Hij concludeerde al snel dat er breed gekeken moest worden naar de mogelijke onderliggende oorzaken van de problemen en regelde opnieuw een opname. We meldden ons rond 14:00 uur op de afdeling Acute Opname en de rest van de middag bestond vooral uit allerlei onderzoeken. Bloed op kweek, longfoto, urinetest en ga zo maar door. Tot nu toe is er geen heel duidelijke oorzaak gevonden, maar er lijkt toch wat te rommelen in mijn longen of luchtwegen. Naast longontsteking zou ook een schimmelinfectie een rol kunnen spelen. Daarvoor wordt morgen een speciale CT-scan uitgevoerd waarop dat mogelijk zichtbaar zou kunnen zijn. In elk geval is vanavond alvast gestart met een kuur met weer twee andere soorten antibiotica.
Het lijkt erop dat de ernstige klachten zijn begonnen na het starten met de Pomalidomide-kuur. Ik heb nu een rustweek maar zou vanaf woensdag met een tweede kuur moeten gaan starten. Of dat verstandig is zal mede op basis van de lopende en nog komende onderzoeken moeten worden bepaald.
maandag 3 augustus 2015
vrijdag 24 juli 2015
Nieuwe complicaties
Begin deze week schreef ik over de belastende behandelingen die ik nu krijg. Mijn conditie is deze week verder achteruit gegaan, elke dag een beetje minder. Inmiddels is woensdag opnieuw bloed geprikt waarbij bleek dat de waardes van mijn leverfuncties gestegen zijn. Ze waren vorige week al iets te hoog maar zijn nog verder gestegen. Dit kan verschillende oorzaken hebben: een graft-versus-host reactie, bijwerking van een van de medicijnen of een virus.
Vanochtend zijn we voor extra controles en een gesprek met de hematoloog naar het LUMC gegaan. Eerst is een echo van mijn lever gemaakt, daarbij is niets afwijkends te zien. Het gaat dan met name om een mogelijk vergrote lever. Omdat de eerste Pomalidomide-kuur van drie weken al bijna achter de rug is, daarna volgt een rustweek, zal ik deze kuur wel afmaken. Op dinsdag worden de waardes opnieuw gemeten, een week later opnieuw en dan zal blijken of het stoppen met de Pomalidomide enig effect op mijn leverfuncties heeft.
Omdat ik erg kortademig ben is ook nog een longfoto gemaakt. Daaruit bleek dat ik ook nog een longontsteking heb. Op zich is dat niet heel verontrustend en is de ontsteking goed behandelbaar met antibiotica. Maar met mijn slechte conditie telt het natuurlijk wel op. Nu maar weer afwachten of de antibiotica snel zijn werk gaat doen en ik me hopelijk wat beter ga voelen.
Vanochtend zijn we voor extra controles en een gesprek met de hematoloog naar het LUMC gegaan. Eerst is een echo van mijn lever gemaakt, daarbij is niets afwijkends te zien. Het gaat dan met name om een mogelijk vergrote lever. Omdat de eerste Pomalidomide-kuur van drie weken al bijna achter de rug is, daarna volgt een rustweek, zal ik deze kuur wel afmaken. Op dinsdag worden de waardes opnieuw gemeten, een week later opnieuw en dan zal blijken of het stoppen met de Pomalidomide enig effect op mijn leverfuncties heeft.
Omdat ik erg kortademig ben is ook nog een longfoto gemaakt. Daaruit bleek dat ik ook nog een longontsteking heb. Op zich is dat niet heel verontrustend en is de ontsteking goed behandelbaar met antibiotica. Maar met mijn slechte conditie telt het natuurlijk wel op. Nu maar weer afwachten of de antibiotica snel zijn werk gaat doen en ik me hopelijk wat beter ga voelen.
maandag 20 juli 2015
Belastende behandelingen
Vorige keer schreef ik over een aantal nieuwe behandelingen die ik zou krijgen. Die zijn inmiddels allemaal in gang gezet. De bestraling van mijn schouder en rechter bovenarm is inmiddels klaar, na 5 sessies. Daarnaast gebruik ik nu bijna 2 weken Pomalidomide en ben ik ook weer interferon gaan gebruiken. Deze medicatie - in combinatie met een handvol aan andere, ondersteunende medicijnen, geeft een behoorlijke fysieke belasting. Ik voel me de hele dag erg moe en heb weinig energie om dingen te doen. Zelfs bij een lichte fysieke belasting ben ik snel buiten adem en schiet mijn hartslag omhoog. Daarnaast heb ik flink last van concentratieproblemen, zo verlies ik snel mijn aandacht als ik bijvoorbeeld de krant probeer te lezen.
In overleg met mijn fysiotherapeut probeer ik wel regelmatig oefeningetjes te blijven doen. Deze zijn gericht op het soepel maken en houden van mijn onderrug en mijn nek en schouders. Oefeningen die meer energie vragen hou ik beperkt. Mijn hartslag is in rust al hoog, meestal rond 110, en bij lichte belasting schiet hij al gauw omhoog naar 140 of meer. Oorzaak hiervan is, naast de medicatie, mijn lage Hb-waarde. Vorige week hebben we e.e.a. met de hematoloog besproken. Hij adviseerde me om het allemaal maar een beetje over me heen te laten komen en de tijd te nemen, in afwachting van een hopelijk positief effect van de behandelingen. Intussen moet ik wel alert blijven op mogelijke complicaties. Er is vooral een verhoogd risico op longontsteking, door de Pomalidomide. En daarnaast kan er graft-versus-host-disease optreden. Daar heb ik in lichte vorm al wel last van, ik heb de hele tijd een erg droge mond.
Overmorgen ga ik nog even langs het LUMC voor een tussentijdse bloedcontrole. En op 5 augustus is er weer uitgebreid bezoek waarbij weer een beenmergpunctie zal worden afgenomen. Dan weten we 2 of 3 weken daarna of de behandelingen aanslaan. Voorlopig maar rustig aan dus, ik probeer toch regelmatig wel wat te lezen en daarnaast volg ik de Tour de France, dat geeft een beetje afleiding.
In overleg met mijn fysiotherapeut probeer ik wel regelmatig oefeningetjes te blijven doen. Deze zijn gericht op het soepel maken en houden van mijn onderrug en mijn nek en schouders. Oefeningen die meer energie vragen hou ik beperkt. Mijn hartslag is in rust al hoog, meestal rond 110, en bij lichte belasting schiet hij al gauw omhoog naar 140 of meer. Oorzaak hiervan is, naast de medicatie, mijn lage Hb-waarde. Vorige week hebben we e.e.a. met de hematoloog besproken. Hij adviseerde me om het allemaal maar een beetje over me heen te laten komen en de tijd te nemen, in afwachting van een hopelijk positief effect van de behandelingen. Intussen moet ik wel alert blijven op mogelijke complicaties. Er is vooral een verhoogd risico op longontsteking, door de Pomalidomide. En daarnaast kan er graft-versus-host-disease optreden. Daar heb ik in lichte vorm al wel last van, ik heb de hele tijd een erg droge mond.
Overmorgen ga ik nog even langs het LUMC voor een tussentijdse bloedcontrole. En op 5 augustus is er weer uitgebreid bezoek waarbij weer een beenmergpunctie zal worden afgenomen. Dan weten we 2 of 3 weken daarna of de behandelingen aanslaan. Voorlopig maar rustig aan dus, ik probeer toch regelmatig wel wat te lezen en daarnaast volg ik de Tour de France, dat geeft een beetje afleiding.
donderdag 2 juli 2015
Weer tegenvallers
Helaas zijn er weer nieuwe ontwikkelingen die zorg geven. Twee weken geleden, de dag na mijn vorige post, begon ik pijn te krijgen aan mijn rechterschouder en hals. Dat is dus niet de schouder die is geopereerd, dat was de linker. Vooral in de eerste dagen nam de pijn snel toe. Ik heb maandag gelijk contact gezocht met de hematoloog en woensdag is een CT-scan gemaakt. Omdat ik onlangs ook nieuwe klachten op andere plekken had gekregen, die inmiddels bestraald zijn, vond men het verstandig gelijk een complete lichaamsscan uit te voeren.Vanwege de pijnklachten hadden we onze geplande Frankrijk-vakantie inmiddels helaas moeten annuleren.
Eergisteren waren de eerste uitslagen van de scan en van het bloed- en beenmergonderzoek van 17 juni binnen. Het blijkt dat er op meerdere plaatsen, verspreid over mijn lichaam, groei is van al bestaande botlaesies (door de ziekte veroorzaakte holtes in het bot). In mijn rechterarm wordt zelfs gesproken over een verhoogd risico op een fractuur. Daar zijn meerdere plekken zichtbaar die zijn gegroeid. Het bloedonderzoek liet geen verandering van de M-proteïnen zien, maar het aantal "foute" plasmacellen in mijn beenmerg is wel gestegen. Al met al wijst dit op een toename van de ziekte-activiteit.
Vandaag heeft het team van hematologen en radiologen in het LUMC verder naar de resultaten gekeken en is een behandelplan opgesteld. Ten eerste zal mijn bovenarm worden bestraald, om de groei van de laesies snel te stoppen. Daarnaast ben ik gelijk weer begonnen met het gebruik van interferon, als ondersteuning van de laatste DLI-behandeling. En zal ik gaan beginnen met het gebruik van Pomalidomide, een nog vrij nieuw medicijn verwant aan Thalidomide en Lenalidomide. Net als de laatste twee is Pomalidomide een medicijn met de nodige bijwerkingen, maar weer aanzien dus hoe ik daarop reageer.
We gaan weer een erg onzekere periode tegemoet, waarbij het maar weer afwachten is wat de behandelingen gaan opleveren. De pijnklachten in mijn arm zijn inmiddels zo sterk dat ik fysiek weinig aankan. Nu maar hopen dat de behandelingen snel kunnen beginnen en het beoogde effect hebben.
Eergisteren waren de eerste uitslagen van de scan en van het bloed- en beenmergonderzoek van 17 juni binnen. Het blijkt dat er op meerdere plaatsen, verspreid over mijn lichaam, groei is van al bestaande botlaesies (door de ziekte veroorzaakte holtes in het bot). In mijn rechterarm wordt zelfs gesproken over een verhoogd risico op een fractuur. Daar zijn meerdere plekken zichtbaar die zijn gegroeid. Het bloedonderzoek liet geen verandering van de M-proteïnen zien, maar het aantal "foute" plasmacellen in mijn beenmerg is wel gestegen. Al met al wijst dit op een toename van de ziekte-activiteit.
Vandaag heeft het team van hematologen en radiologen in het LUMC verder naar de resultaten gekeken en is een behandelplan opgesteld. Ten eerste zal mijn bovenarm worden bestraald, om de groei van de laesies snel te stoppen. Daarnaast ben ik gelijk weer begonnen met het gebruik van interferon, als ondersteuning van de laatste DLI-behandeling. En zal ik gaan beginnen met het gebruik van Pomalidomide, een nog vrij nieuw medicijn verwant aan Thalidomide en Lenalidomide. Net als de laatste twee is Pomalidomide een medicijn met de nodige bijwerkingen, maar weer aanzien dus hoe ik daarop reageer.
We gaan weer een erg onzekere periode tegemoet, waarbij het maar weer afwachten is wat de behandelingen gaan opleveren. De pijnklachten in mijn arm zijn inmiddels zo sterk dat ik fysiek weinig aankan. Nu maar hopen dat de behandelingen snel kunnen beginnen en het beoogde effect hebben.
woensdag 17 juni 2015
Bijna klaar met de behandelingen
De bezoekjes aan het LUMC zitten er voorlopig bijna weer op. Gisteren heb ik de laatste van vijf bestralingen gekregen en nog een nagesprek met de radiotherapeut gehad. Vandaag is er een beenmergpunctie afgenomen en zijn we langs de orthopeed gegaan om mijn schouder, na operatie van twee weken, te laten controleren.
De beenmergpunctie is gedaan om een momentopname te hebben van de status van mijn beenmerg, vlak voor de DLI-behandeling. Die krijg ik overmorgen. Het beenmerg is uit mijn heupbot gehaald. Dat gebied is ook door de bestraling geraakt, de bestraling beïnvloed de Kahler-activiteit in dat gebied en de gemeten waardes worden daardoor wel minder betrouwbaar.
Intussen heb ik best last van de bijwerkingen van de bestraling. Met name de bestraling van mijn lendenwervels geeft de nodige bijwerkingen. Dat komt omdat deze bestraling een vrij groot gebied "geraakt" heeft. De bijwerkingen zijn vermoeidheid, tijdelijke toename van de pijnklachten en onrustige darmen. Vanwege de pijnklachten slik ik extra pijnstillers (oxynorm), daar wordt ik nogal moe van en het levert concentratieproblemen op. De verwachting is dat deze bijwerkingen over een week of twee weer zijn afgenomen. Hopelijk zijn dan ook de pijnklachten afgenomen, dat was tenslotte het doel van de bestraling.
De orthopeed was tevreden over mijn schouder. De operatiewond ziet er goed uit en is bijna hersteld. Ik mag mijn arm in principe weer ongelimiteerd gebruiken. Dat lukt zeker nog niet, de beweeglijkheid is nog erg beperkt en de pijn is nog steeds constant aanwezig. Het is een kwestie van tijd voordat dat minder zal worden.
Morgen gaat mijn broer en donor naar de hemaferese-afdeling van het LUMC om weer een dosis leukocyten af te staan. Hiervan gaat een deel in de vriezer, en een deel krijg ik vrijdag toegediend (DLI). De dosis is twee keer zo hoog als de laatste keer. Daarna duurt het weer een hele periode voordat zichtbaar wordt of deze DLI effect heeft. Na een week of drie wordt gekeken of er niet teveel afstotingsziekte optreedt (graft-versus-host disease) en na zes weken weer beenmergonderzoek om te bepalen of de behandeling effect heeft. In de tussentijd gaan we lekker op vakantie. We hebben een oud treinstation dat tot vakantiehuis is omgebouwd in de Franse Vogezen geboekt en hebben er veel zin in.
De beenmergpunctie is gedaan om een momentopname te hebben van de status van mijn beenmerg, vlak voor de DLI-behandeling. Die krijg ik overmorgen. Het beenmerg is uit mijn heupbot gehaald. Dat gebied is ook door de bestraling geraakt, de bestraling beïnvloed de Kahler-activiteit in dat gebied en de gemeten waardes worden daardoor wel minder betrouwbaar.
Intussen heb ik best last van de bijwerkingen van de bestraling. Met name de bestraling van mijn lendenwervels geeft de nodige bijwerkingen. Dat komt omdat deze bestraling een vrij groot gebied "geraakt" heeft. De bijwerkingen zijn vermoeidheid, tijdelijke toename van de pijnklachten en onrustige darmen. Vanwege de pijnklachten slik ik extra pijnstillers (oxynorm), daar wordt ik nogal moe van en het levert concentratieproblemen op. De verwachting is dat deze bijwerkingen over een week of twee weer zijn afgenomen. Hopelijk zijn dan ook de pijnklachten afgenomen, dat was tenslotte het doel van de bestraling.
De orthopeed was tevreden over mijn schouder. De operatiewond ziet er goed uit en is bijna hersteld. Ik mag mijn arm in principe weer ongelimiteerd gebruiken. Dat lukt zeker nog niet, de beweeglijkheid is nog erg beperkt en de pijn is nog steeds constant aanwezig. Het is een kwestie van tijd voordat dat minder zal worden.
Morgen gaat mijn broer en donor naar de hemaferese-afdeling van het LUMC om weer een dosis leukocyten af te staan. Hiervan gaat een deel in de vriezer, en een deel krijg ik vrijdag toegediend (DLI). De dosis is twee keer zo hoog als de laatste keer. Daarna duurt het weer een hele periode voordat zichtbaar wordt of deze DLI effect heeft. Na een week of drie wordt gekeken of er niet teveel afstotingsziekte optreedt (graft-versus-host disease) en na zes weken weer beenmergonderzoek om te bepalen of de behandeling effect heeft. In de tussentijd gaan we lekker op vakantie. We hebben een oud treinstation dat tot vakantiehuis is omgebouwd in de Franse Vogezen geboekt en hebben er veel zin in.
donderdag 4 juni 2015
Bestraling en DLI
Gisteren hadden we een dubbele afspraak in het LUMC. Eerst langs de radiotherapeut in verband met de pijnklachten in mijn rug. Er zijn twee plekken waar ik last van heb. De eerste plek is laag in mijn rug, één van mijn lendenwervels is pijnlijk. Het is een nare pijn waar ik vooral in bed last van heb. Ik kan nauwelijks van mijn rug op mijn zij draaien en uit bed komen is lastig. Eenmaal een beetje op gang gekomen gaat het in de loop van de dag meestal wel beter. De CT-scan die van deze plek is gemaakt laat gelukkig geen nieuwe Kahler-activiteit in de vorm van nieuwe botlaesies zien.
In al mijn wervels zijn grotere en kleinere holtes te zien, maar die zijn stabiel en geven nu geen reden tot zorg. Een paar van mijn wervels zijn iets ingezakt, deze wervels zijn eerder al bestraald geweest en nu niet pijnlijk. Alleen bij één borstwervel is een klein breukje ontstaan, maar daar heb ik geen last van en dat wordt daarom nu niet behandeld. De plek onderin mijn rug zal wel bestraald gaan worden. Ik heb eerder pijnklachten gehad op plekken waar al bekende Kahler-haarden zaten, zonder dat duidelijk was waarom zo'n plek ineens klachten begon te geven. Bestralen heeft in die gevallen steeds geholpen.
Een tweede pijnplek zit in mijn ribben, links halverwege mijn rug. Op die plek is vorig jaar een breuk ontstaan, als gevolg van een botlaesie, en er is in dat gebied ook bestraald. De plek lijkt nu weer op te spelen, al vind ik het moeilijk vast te stellen of het nu precies dezelfde pijnlijke spot is, of dat het net weer ergens anders zit. Gelukkig houdt het LUMC precies bij welke plekken eerder bestraald zijn en de wijze waarop dat is gedaan. Het aantal keren dat je een plek kunt bestralen is beperkt, dus deze informatie is wel essentieel voor de verdere behandelmogelijkheden. Van deze plek is gisteren ook weer een CT-scan gemaakt (ik ben allang de tel kwijt hoeveel CT- en MRI-scans inmiddels van mij gemaakt zijn...) en de uitslag daarvan zal bepalend zijn voor de behandeling. Vooralsnog gaan we ervan uit dat ook deze plek bestraald gaat worden.
Na de CT-scan gingen we door naar de polikliniek hematologie. Daar spraken we met de hematoloog over de verdere behandelingen die ik ga krijgen. Er zal in elk geval opnieuw een DLI-behandeling komen. De vorige behandeling was in januari. Ook deze keer zal de dosering verder worden verhoogd en krijg ik twee keer zoveel afweercellen van mijn donor als vorige keer. Mijn broer, die mijn donor is, zal weer gevraagd worden om leukocyten te komen afgeven. Wanneer dat allemaal zal gaan plaatsvinden is nog niet gepland, maar ik verwacht dat dit binnen enkele weken zal zijn.
Het herstellen van de operatie aan mijn arm, afgelopen maandag, valt intussen niet mee. Ik ben erg moe en kom tot weinig. Waarschijnlijk vooral naweeën van de narcose en bijwerking van extra pijnstillers. En de ondanks die pijnstillers steeds aanwezige rugpijn helpt er ook niet bij. Het is weer even opnieuw de balans vinden tussen dingen doen en rust nemen, en maar hopen dat de bestralingen snel wat verlichting gaan geven.
In al mijn wervels zijn grotere en kleinere holtes te zien, maar die zijn stabiel en geven nu geen reden tot zorg. Een paar van mijn wervels zijn iets ingezakt, deze wervels zijn eerder al bestraald geweest en nu niet pijnlijk. Alleen bij één borstwervel is een klein breukje ontstaan, maar daar heb ik geen last van en dat wordt daarom nu niet behandeld. De plek onderin mijn rug zal wel bestraald gaan worden. Ik heb eerder pijnklachten gehad op plekken waar al bekende Kahler-haarden zaten, zonder dat duidelijk was waarom zo'n plek ineens klachten begon te geven. Bestralen heeft in die gevallen steeds geholpen.
Een tweede pijnplek zit in mijn ribben, links halverwege mijn rug. Op die plek is vorig jaar een breuk ontstaan, als gevolg van een botlaesie, en er is in dat gebied ook bestraald. De plek lijkt nu weer op te spelen, al vind ik het moeilijk vast te stellen of het nu precies dezelfde pijnlijke spot is, of dat het net weer ergens anders zit. Gelukkig houdt het LUMC precies bij welke plekken eerder bestraald zijn en de wijze waarop dat is gedaan. Het aantal keren dat je een plek kunt bestralen is beperkt, dus deze informatie is wel essentieel voor de verdere behandelmogelijkheden. Van deze plek is gisteren ook weer een CT-scan gemaakt (ik ben allang de tel kwijt hoeveel CT- en MRI-scans inmiddels van mij gemaakt zijn...) en de uitslag daarvan zal bepalend zijn voor de behandeling. Vooralsnog gaan we ervan uit dat ook deze plek bestraald gaat worden.
Na de CT-scan gingen we door naar de polikliniek hematologie. Daar spraken we met de hematoloog over de verdere behandelingen die ik ga krijgen. Er zal in elk geval opnieuw een DLI-behandeling komen. De vorige behandeling was in januari. Ook deze keer zal de dosering verder worden verhoogd en krijg ik twee keer zoveel afweercellen van mijn donor als vorige keer. Mijn broer, die mijn donor is, zal weer gevraagd worden om leukocyten te komen afgeven. Wanneer dat allemaal zal gaan plaatsvinden is nog niet gepland, maar ik verwacht dat dit binnen enkele weken zal zijn.
Het herstellen van de operatie aan mijn arm, afgelopen maandag, valt intussen niet mee. Ik ben erg moe en kom tot weinig. Waarschijnlijk vooral naweeën van de narcose en bijwerking van extra pijnstillers. En de ondanks die pijnstillers steeds aanwezige rugpijn helpt er ook niet bij. Het is weer even opnieuw de balans vinden tussen dingen doen en rust nemen, en maar hopen dat de bestralingen snel wat verlichting gaan geven.
maandag 1 juni 2015
Operatie geslaagd
Vanochtend tegen acht uur liepen we het LUMC binnen. Mijn telefoon ging: de opnameafdeling aan de lijn, waar ik bleef, ik was al om zeven uur verwacht. Het was gelukkig allemaal geen probleem. Eenmaal binnen werd vaart gemaakt om me voor de operatie voor te bereiden. Controles, vragenlijsten doornemen, bloed afnemen en zo'n leuk operatiejasje aan. Een half uur later werd ik al opgehaald en richting de OK gereden. Daar kom je eerst weer op een voorbereidingszaaltje waar controles worden uitgevoerd, vragenlijsten doorgenomen, infuusnaaldje geplaatst...
Tegen negen uur werd ik naar de operatiekamer gebracht. Ook zo'n kleine operatie vraagt veel voorbereiding en dat wordt allemaal erg zorgvuldig gedaan. Eerst wordt je op de operatietafel gelegd en daarna gaat de anesthesist aan de slag. Het hele operatieteam komt binnen en er wordt nogmaals aan je gevraagd waarom je er eigenlijk bent, daarna wordt het hele operatieplan gezamenlijk doorgenomen. Dan is het eindelijk zover en wordt je in slaap gebracht. Om kwart voor tien was de operatie klaar en werd ik naar de verkoeverkamer gebracht, alwaar ik om 10 uur wakker werd.
De operatie is goed geslaagd en de schroef is verwijderd, het bewijsstuk kregen we mee:
Tegen negen uur werd ik naar de operatiekamer gebracht. Ook zo'n kleine operatie vraagt veel voorbereiding en dat wordt allemaal erg zorgvuldig gedaan. Eerst wordt je op de operatietafel gelegd en daarna gaat de anesthesist aan de slag. Het hele operatieteam komt binnen en er wordt nogmaals aan je gevraagd waarom je er eigenlijk bent, daarna wordt het hele operatieplan gezamenlijk doorgenomen. Dan is het eindelijk zover en wordt je in slaap gebracht. Om kwart voor tien was de operatie klaar en werd ik naar de verkoeverkamer gebracht, alwaar ik om 10 uur wakker werd.
De operatie is goed geslaagd en de schroef is verwijderd, het bewijsstuk kregen we mee:
Tijdens de operatie bleek dat de schroef los zat en daardoor eigenlijk geen functie meer had. Hij kon er dus veilig uit worden gehaald zonder risico dat mijn arm minder stabiel zou kunnen worden.
Na het bijkomen uit de narcose was ik nog een tijdlang erg duf en slaperig. Wel mocht ik gelijk wat eten en ik lustte wel wat, je moet immers nuchter zijn voor een operatie en ik had sinds gisteravond niets meer gegeten. We moesten nog een hele tijd in het LUMC blijven. Om half drie is er nog een röntgenfoto van mijn schouder gemaakt en daarna wilde de chirurg nog langskomen. En dan weet je al dat het lang kan gaan duren, de verpleegkundige zei dat hij tussen 5 en 6 uur zou langskomen. Om kwart over vijf kwam hij langs en hebben we nog een paar zaken besproken. Dat ging vooral over de verdere genezing, wondbehandeling en vervolgafspraken. Ik mag mijn arm in principe gewoon belasten en moet vooral zorgen dat ik hem soepel hou. Daar zit een natuurlijke grens aan: een beetje belasting is al snel flink pijnlijk. De verwachting is dat deze pijnklachten de komende dagen snel zullen afnemen.
Om half zes konden we het ziekenhuis eindelijk verlaten. Nu maar hopen dat de pijnklachten inderdaad snel gaan afnemen. En overmorgen opnieuw naar het LUMC, dan voor het bespreken van de mogelijke bestraling van mijn rug en ribben en over de planning van de volgende DLI-behandeling.
Abonneren op:
Posts (Atom)